บทที่ 170

บทที่ 170

เฉินเกอเอ๋อร์จู่ๆ ก็รู้สึกได้ว่าสีหน้าของเสด็จปู่และพระบิดาดูไม่ค่อยสู้ดีนัก เขาหดไหล่ลงเล็กน้อย เม้มปากเข้าหากันจนเกือบจะร้องไห้ออกมา

จีเฉิงถิงปล่อยมือจากเฉินเกอเอ๋อร์ คุกเข่าลงข้างหนึ่ง แล้วกล่าวกับฮ่องเต้เป่ยเหลียงว่า "เสด็จพ่อ เฉินเกอเอ๋อร์ยังเด็กและไร้เดียงสา หลายเรื่องเกิดจากการที่ผู้ใหญ่คอยสั่งสอนชี้นำโดยเจตนา เอ๋อร์เฉินเองก็บกพร่องต่อหน้าที่ด้วย ขอเสด็จพ่อทรงลงพระอาญาด้วยพะยะค่ะ"

บรรยากาศภายในตำหนักลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง สายตาของฮ่องเต้เป่ยเหลียงตกลงบนร่างของเฉินเกอเอ๋อร์ แล้วกวาดมองสลับไปที่จีเฉิงถิง มุมปากยกยิ้มขึ้น "เด็กพูดจาไร้เดียงสา เจิ้นจะไปถือสาหาความอะไรกับเด็กตัวแค่นี้ อีกอย่าง แผ่นดินเป่ยเหลียงนี้ไม่ช้าก็เร็วกว่าต้องมอบให้เจ้าอยู่แล้ว เฉินเกอเอ๋อร์เฉลียวฉลาดมาตั้งแต่เด็ก ไม่แน่นะว่าวันหน้าอาจจะได้กุมอำนาจจริงๆ ก็ได้ ถือว่าไม่เสียแรงที่ทุกคนตั้งความหวังไว้หรอก"

ไม่มีใครคาดคิดว่าฮ่องเต้เป่ยเหลียงจะตรัสออกมาเช่นนี้ สีหน้าของจีเฉิงถิงยังคงราบเรียบเช่นเดิม

"เฉินเกอเอ๋อร์ มาหาเสด็จปู่สิ" ฮ่องเต้เป่ยเหลียงกวักพระหัตถ์เรียกเฉินเกอเอ๋อร์

เฉินเกอเอ๋อร์วิ่งดุ๊กๆ ไปตรงหน้าฮ่องเต้เป่ยเหลียงอย่างว่าง่าย แล้วเอ่ยปากเรียกด้วยความนอบน้อม "เสด็จปู่"