บทที่ 169

บทที่ 169

ข่าวการแต่งงานระหว่างตระกูลฉินและตระกูลจั่นแพร่สะพัดเข้าสู่หูของไทเฮาหลิน นางแค่นเสียงหัวเราะเยาะ "กระดูกของคนตระกูลหลินยังไม่ทันเย็นดี แต่กลับมีบางคนจัดงานมงคลเสียยิ่งใหญ่โต นี่ไม่ใช่เป็นการควักหัวใจอายเจียสด ๆ หรอกหรือ"

หลินอวิ้นเจาซึ่งพักรักษาตัวอยู่ที่ตำหนักฉือเหอมาหลายวันได้สติฟื้นขึ้นมาแล้ว

เพียงแต่หลังจากฟื้นขึ้นมาสภาพจิตใจของนางก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ดูเหม่อลอยคล้ายกับถูกคนสูบวิญญาณและจิตวิญญาณออกไป นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่เช่นนั้นตลอดทั้งวัน

แม้แต่ตอนที่เฉินเกอเอ๋อร์มาหา หลินอวิ้นเจาก็ยังทำได้เพียงเหลือบมองด้วยหางตาอย่างเลื่อนลอย

ไทเฮาหลินทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปากด่าว่า "ช่างไม่เอาไหน! ถึงว่าเล่าทำไมถึงได้ถูกบุตรสาวพ่อค้าคนหนึ่งกดขี่อยู่ใต้ร่างตลอดกาล!"

ประโยคเดียวทำให้กำแพงในใจของหลินอวิ้นเจาพังทลาย นางปล่อยโฮออกมาอย่างหมดสภาพ

"เป็นเจ้าที่รู้จักกับองค์รัชทายาทก่อน องค์รัชทายาทในวัยเยาว์ปฏิบัติต่อเจ้าแตกต่างจากผู้อื่นอย่างเห็นได้ชัดแท้ ๆ แต่บัดนี้กลับตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ตระกูลหลินจะมีคนไม่เอาไหนเช่นเจ้าได้อย่างไร"