บทที่ 167

บทที่ 167

จีเฉิงถิงและไทเฮาหลินสบตากันอยู่ครู่หนึ่ง

ท้ายที่สุด ไทเฮาหลินก็ประนีประนอมลง "ชายารองหลินได้รับการเลี้ยงดูมาในห้องหอ เหตุใดจึงไปพัวพันกับพวกเจิ้นอ๋องได้ ส่วนเรื่องการลอบปลงพระชนม์ ย่อมเป็นเพราะชายารองหลินมีไข้สูงจนเลอะเลือน จึงจำองค์รัชทายาทผิดเป็นคนร้าย องค์รัชทายาท พระองค์อย่าลืมเชียวว่าชายารองหลินอุตส่าห์ลำบากยากเย็นคลอดบุตรชายคนโตให้พระองค์"

คำว่าบุตรชายคนโตนั้น นางเน้นเสียงหนักเสียยิ่งกว่าหนัก

สีหน้าของจีเฉิงถิงยังคงเรียบเฉย

ไทเฮาหลินเอ่ยขึ้น "สู้ให้ชายารองหลินพักรักษาตัวอยู่ที่ตำหนักฉือเหอเถอะ อายเจียเองก็มีกำลังวังชาจำกัด คงไม่อาจรั้งตัวคุณหนูฉินไว้หรอก"

คำกล่าวนี้คือการยอมปล่อยคนแล้ว

ทั้งสองฝ่ายต่างไม่มีผู้ใดเอ่ยอันใดต่อ ถือเป็นความยินยอมพร้อมใจโดยปริยายในการแลกเปลี่ยนครั้งนี้

จิ่นชูพาตัวฉินฟางอวี๋จากไป ส่วนหลินอวิ้นเจาถูกไทเฮาหลินรั้งตัวเอาไว้

ตำหนักบูรพา