บทที่ 166

บทที่ 166

เมื่อไทเฮาหลินทรงสดับคำของฉินฟางอวี๋ โทสะก็ยิ่งพวยพุ่งขึ้นมาจนระงับไม่อยู่ พระเนตรเหลือบมองไปยังจิ่นชู ก่อนจะทรงหัวเราะเยาะ "พูดจาได้น่าฟังนัก แต่สุดท้ายก็ยังคงทำลายกฎเกณฑ์ ตระกูลฉินนับว่าเป็นตระกูลขุนนางใหญ่โตแท้ ๆ เจ้าไม่รู้จักรักนวลสงวนตัว เช่นนี้คงได้ทำตัวเป็นแบบอย่างแก่บรรดาคุณหนูในเมืองหลวงแล้วกระมัง"

เปลือกตาของจิ่นชูกระตุกวูบ

ไทเฮาหลินทรงทอดพระเนตรฮ่องเต้เป่ยเหลียงด้วยรอยยิ้มแต่ไม่ใช่รอยยิ้ม "ฝ่าบาท บ่าวไพร่มีลำดับชั้นต่างกัน ชนชั้นเช่นนี้จะปล่อยให้เติบโตไม่ได้ จำต้องลงทัณฑ์อย่างหนักหน่วง!"

พระเนตรของฮ่องเต้เป่ยเหลียงกวาดมองฉินฟางอวี๋ด้วยแววตาคมกริบเย็นเยียบ ราวกับจะมองทะลุร่างอีกฝ่ายได้ ทันใดนั้นไทเฮาหลินก็ตรัสขึ้นอีก "กฎระเบียบของตระกูลฉินเข้มงวดนัก คิดว่าฮูหยินผู้เฒ่าฉินคงไม่ยินยอมให้เกิดการแต่งงานเช่นนี้เป็นแน่ อีกอย่าง เจ้าฉางชิ่งผู้นำความอาจหาญเกินตัว บังอาจฉวยโอกาสในยามวิกฤตทำลายชื่อเสียงอันบริสุทธิ์ของเจ้านาย สมควรได้รับโทษทัณฑ์หนักหน่วงเช่นกัน!"

ไม่เพียงแต่จะลงทัณฑ์ฉินฟางอวี๋เท่านั้น แต่ยังต้องการลงโทษฉางชิ่งอย่างรุนแรงอีกด้วย การกระทำเช่นนี้เห็นได้ชัดว่าจงใจแกล้งกันชัด ๆ

จิ่นชูอดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองฮ่องเต้เป่ยเหลียง