บทที่ 165

บทที่ 165

ก่อนจะถึงเวลาปิดประตูวังไม่นานก็มีพระราชโองการฉบับหนึ่งประทานลงมา ไทเฮาประชวรหนักมีรับสั่งเรียกตัวฉินฟางอวี๋บุตรสาวคนโตภรรยาเอกตระกูลฉินเข้าวังเพื่อปรนนิบัติรับใช้

แม้กระทั่งรถม้าก็จัดเตรียมมารับพร้อมสรรพ

ฉินซื่ออ่านพระราชโองการจบก็เป็นลมหมดสติไปทันทีโดยลมหายใจขาดช่วง สีหน้าของฉินจิ่นอวี๋อัปลักษณ์ผิดปกติ รีบเข้าไปประคองฉินซื่อไว้ "ตามท่านหมอเร็วเข้า!"

"ขอรับ"

ขันทีที่มาประกาศพระราชโองการในวังไม่ได้ร้อนรน ยืนรออยู่กับที่

จวนตระกูลฉินสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

ท่านหมอมาถึงและทำการฝังเข็มให้ฉินซื่อ ฉินซื่อจึงค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ มองม่านมุ้งลายครามที่อยู่เบื้องบนแล้วยกมือปิดหน้าสะอึกสะอื้นร้องไห้ออกมา

"ท่านแม่" ฉินฟางอวี๋มาแล้ว บนใบหน้าเล็กที่ซีดเซียวและอ่อนเพลียฝืนแย้มรอยยิ้ม เดินเร็วๆ เข้ามาข้างกายฉินซื่อ "ก็แค่ไปปรนนิบัติยามเจ็บป่วยเท่านั้น ไม่ได้ไปตายเสียหน่อย ท่านแม่ไม่ต้องร้อนใจไปเจ้าค่ะ"