บทที่ 164

บทที่ 164

ฮูหยินจั่นถูกด่าทอไม่เพียงแต่ไม่ได้โกรธเคือง กลับก้มหน้าซ่อนความโค้งของมุมปากเอาไว้ แม่ทัพจั่นโค้งเอวเข้าไปประคองไว้ข้างหนึ่ง "ในเมื่อฮ่องเต้ทรงมีพระราชกระแสรับสั่งให้จวนของเราจัดงานมงคลโดยเร็ว เช่นนั้นก็เร่งรัดทางกรมวังให้เร็วขึ้น ทางตระกูลฉินก็ส่งคนไปแจ้งข่าวด้วย"

ฮูหยินจั่นพยักหน้า

สองสามีภรรยาอยู่ระหว่างทางกลับจวน แม่ทัพจั่นอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง "ของหมั้นที่เจ้าเตรียมให้หลิงเอ๋อร์สูญหายไปเท่าใด"

ฮูหยินจั่นชำเลืองมองแม่ทัพจั่น "บางเรื่องเจ้ายังคงไม่สืบเสาะจะดีกว่า เป็นคนเลอะเลือนไปเสียบ้าง"

เมื่อเห็นว่าฮูหยินจั่นไม่ยอมเอ่ยปาก แม่ทัพจั่นจึงเลิกซักไซ้ไล่เลียงอีกต่อไป

ลงจากท้องพระโรงก็มุ่งตรงไปยังตระกูลฉินทันที

ฮูหยินผู้เฒ่าฉินพักฟื้นร่างกายมาเกือบสี่ปีแล้วไม่เคยย่างเท้าออกนอกจวนเลย เอาแต่ปลูกดอกไม้และเลี้ยงหญ้าอยู่ภายในเรือน เรื่องที่ถูกฮ่องเต้เป่ยเหลียงใช้ยาพิษลอบปลงพระชนม์เมื่อสี่ปีด่อน เกือบจะต้องสูญเสียชีวิตไปนั้นไม่เคยหยิบยกขึ้นมาพูดถึงเลย

ราวกับว่าลืมเลือนไปจนหมดสิ้นแล้ว

เมื่อเห็นฮูหยินจั่นมาเยือนถึงจวน ฮูหยินผู้เฒ่าฉินวางกรรไกรสำหรับเล็มกิ่งไม้ในมือลง มุมปากปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ "เจ้ามาแล้ว"