กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 163
ไทเฮาหลินประทับอยู่ที่จวนตระกูลหลินอยู่เต็มวัน จนกระทั่งยามสายัณห์จึงมีคนหามเสลี่ยงกลับเข้าวัง เมื่อถึงตำหนักฉือเหอ พระนางก็ทรงมีรับสั่งให้คนไปตามหมอหลวงทันที
ไทเฮาเนื่องจากทรงพระทุกข์โทมนัสจนเกินขนาด จึงทำให้ทรงประชวรหมดสติไปและล้มหมอนนอนเสื่อลุกไม่ขึ้น
หลินอวิ้นเจาเนื่องจากเป็นสนมในตำหนักบูรพาจึงทำได้เพียงติดตามเสด็จกลับมาด้วย เมื่อกลับมาถึงตำหนักบูรพา นางกำมือแน่นถือผ้าเช็ดหน้าพลา อดเหลือบมองไปทางตำหนักหนานยวนแวบหนึ่งไม่ได้
"ไป ไปเข้าเฝ้าพระชายารัชทายาทกัน"
ในตำหนักหนานยวนมีเสียงเด็กน้อยท่องตำราดังแว่วมาเป็นระยะ เด็กน้อยทั้งสองนั่งอย่างเชื่อฟังอยู่ในลานเรือน จิ่นชูกุมตำราไว้ในมือพลางอ่านออกเสียงทีละประโยค
"พระชายารัชทายาททรงอารมณ์สุนทรีย์ยิ่งนัก" หลินอวิ้นเจากล่าวขึ้น
จิ่นชูเหลือบมองหลินอวิ้นเจาแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยบอกเฉาซีและเล่อเยี่ยน "วันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะ พวกเจ้าตามกูกูหงจือไปพักผ่อนที่เรือนด้านหลังสักครู่"
เด็กน้อยทั้งสองพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายแล้วเดินจากไป
สายตาของหลินอวิ้นเจาจดจ้องแผ่นหลังของเด็กทั้งสองอย่างเหม่อลอยคล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่าง นางกลับมาฉับพลันแล้วย่อกายคำนับจิ่นชู "หม่อมฉันรู้สึกอิจฉาพระชายารัชทายาทนัก มีทั้งบุตรชายและบุตรสาวพร้อมหน้า"