บทที่ 162

บทที่ 162

เพียะ!

ฝ่ามือหนึ่งฟาดลงบนใบหน้าของหลินอวิ้นเจาอย่างแรง พร้อมกับเสียงตวาด "หุบปาก! ใครอนุญาตให้เจ้าพูดจาเหลวไหล!"

หลินอวิ้นเจากุมหน้าได้สติกลับมา นางมองไปทางแววตาที่เกรี้ยวกราดของไทเฮาหลิน มิเพียงไม่ยอมหยุดปาก กลับยิ่งมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตนเองมากขึ้น

"มิน่าเล่า มิน่าล่ะหลายปีมานี้ฝ่าบาทถึงทรงเมินเฉยต่อหม่อมฉันและเฉินเกอเอ๋อร์ คอยเล่นงานตระกูลหลินซ้ำแล้วซ้ำเล่า ที่แท้ก็มีความแค้นเก่าฝังใจอยู่นี่เอง กูจู่หมู่!" หลินอวิ้นเจานวดคลึงพวงแก้มแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน สายตาระดับเดียวกับไทเฮาหลิน "หม่อมฉันได้ยินมานานแล้วว่าการสิ้นพระชนม์ของฮองเฮามู่หรงในปีนั้นมีเงื่อนงำ"

ไทเฮาหลินได้ยินนางพูดจาเหลวไหล จึงฟาดฝ่ามือลงไปอย่างหนักหน่วงอีกครา ใบหูของหลินอวิ้นเจาอื้ออึงจนเกิดเสียงอึงอล สองข้างแก้มแดงก่ำบวมเป่ง

"เหลวไหล! ใครเป็นคนบอกเรื่องไร้สาระพวกนี้แก่เจ้า เจ้าคนโง่เขลา บัดนี้เจ้ามารุมซักไซ้ไล่เลียงอายเจีย หากอายเจียเพลี่ยงพล้ำลง เจ้าคิดว่าตนเองจะยังสามารถยืนหยัดอยู่ในตำหนักบูรพาได้อีกหรือ"

ไทเฮาหลินอยากจะแบะสมองของหลินอวิ้นเจาออกดูนัก เพื่อให้นางได้มองเห็นความเป็นจริง หลินอวิ้นเจาพลันได้สติขึ้นมา กัดริมฝีปากแน่น

วันนี้ นางรู้สึกว่าตนเองคาดเดาไม่ผิดเพี้ยน

มิน่าเล่าพี่รัชทายาทถึงไม่เคยประทานสีหน้าดี ๆ ให้จดจำเลย