บทที่ 161

บทที่ 161

หลินอวิ้นเจาหายใจไม่ทันจนเป็นลมล้มพับไป ถูกนางกำนัลสองคนประคองตัวออกไป จิ่นชูจิ๊ ๆ ปากส่ายหน้า สั่งให้คนไปตามหมอหญิงมาดูอาการให้นาง

กลับมาถึงตำหนักหนานยวน

มือของจั่นว่านหลิงยังคงสั่นเทา นางเม้มริมฝีปากแน่น มองจิ่นชูด้วยความหวาดหวั่น ในเบ้าตามีหยาดน้ำตาแห่งความตื่นตระหนกคลอหน่วย

"วันนี้เสี่ยงเกินไปแล้ว ข้าเกือบจะทำเจ้าพลอยฟ้าพลอยฝนสูญเสียเฉาซีไป"

หากวันนี้ฮ่องเต้เป่ยเหลียงทรงเห็นว่าเฉินเกอเอ๋อร์ผอมโซลง ก็จะใช้ข้ออ้างว่าพระชายารัชทายาททรงหึงหวงและไม่เหมาะที่จะเลี้ยงดูเฉาซี แล้วฉุดกระชากพาตัวเฉาซีไปอย่างหน้าด้าน ๆ

พูดตามตรง วันนี้ฮ่องเต้เป่ยเหลียงก็ทรงเป็นห่วงโซ่หนึ่งในแผนการนี้เช่นกัน

เป็นขันทีจงที่ส่งคนมาแจ้งข่าวล่วงหน้า

เจิ้นอ๋องแห่งตงหยวนคิดการใหญ่จะก่อกบฏ ท้องพระคลังว่างเปล่า ฮ่องเต้เป่ยเหลียงและไทเฮาหลินจึงบรรลุข้อตกลงร่วมกัน ใช้เฉาซีมาเหนี่ยวรั้งจิ่นชูไว้

มิฉะนั้นฮ่องเต้เป่ยเหลียงคงไม่ทรงละเว้นความผิดที่ตระกูลหลินก่อขึ้นอย่างง่ายดายเช่นนี้ และคงไม่บังเอิญพาขุนนางหลายคนมาชมทัศนียภาพที่ตำหนักบูรพาด้วยหรอก