บทที่ 160

บทที่ 160

ตอนที่หมอหลวงกำลังจะมาถึง ไทเฮาหลินมีลางสังหรณ์ไม่สู้ดีนักในใจ นางหันไปมองหลินฮุ่ยเฟย "ฮุ่ยเฟย ซุปเป็ดนี่เจ้าเป็นคนตุ๋นด้วยตัวเองจริง ๆ หรือ ระหว่างทางมีผู้อื่นแตะต้องมันบ้างหรือไม่"

คำพูดนี้ยังเป็นการเตือนหลินฮุ่ยเฟยในตัวด้วยว่า มีผู้ใดเคยสัมผัสซุปนี้หรือไม่

หลินฮุ่ยเฟยเค้นสมองจนแทบแตก ส่ายหน้ากล่าว "ไทเฮา ซุปเป็ดนี่เป็นหม่อมฉันที่เคี่ยวอยู่สองชั่วยามในช่วงบ่าย ก่อนจะส่งไปที่ตำหนักว่าราชการอี้เจิ้ง แม้กระทั่งฮ่องเต้ก็ยังเสวยมาแล้ว คุณหนูจั่นบอกว่าในซุปใส่ยาพิษ นี่ไม่ใช่การปรักปรำหม่อมฉันหรอกหรือเพคะ"

หลินฮุ่ยเฟยไม่สนใจความเจ็บปวดบนร่างกาย นางคุกเข่าลงกับพื้นโขกศีรษะคำนับไทเฮาหลิน "หม่อมฉันเพียงแต่เป็นห่วงว่าเฉินเกอเอ๋อร์จะปรับตัวไม่ได้หากเปลี่ยนสถานที่กะทันหัน จึงมาเยี่ยมที่ตำหนักบูรพา ใครจะรู้ว่าคนของตำหนักบูรพาจะขัดขวางทุกวิถีทาง อ้างว่านอกจากพระชายารองแล้ว ห้ามผู้ใดในตระกูลหลินเข้าพบเด็ดขาด อีกอย่าง หม่อมฉันกล้าสาบานต่อฟ้าว่าไม่เคยพูดว่าจะเอาซุปเป็ดมาให้บุตรของพระชายารัชทายาทเลยเพคะ ขอไทเฮาทรงโปรดให้ความเป็นธรรมด้วยเพคะ"

ไทเฮาหลินพยักหน้าให้ฮ่องเต้เป่ยเหลียง "ฮ่องเต้ หลินฮุ่ยเฟยรอบคอบและรู้ธรรมเนียมมาโดยตลอด ไฉนเลยจะกล้าบังคับประทานซุป สมควรลากพวกบ่าวไพร่ในตำหนักบูรพานี้ออกไปโบยแล้วสอบสวนให้รู้ความ!"