บทที่ 159

บทที่ 159

พอได้ยินชื่อหลินฮุ่ยเฟย คิ้วของฮ่องเต้เป่ยเหลียงก็ขมวดแน่นด้วยความไม่พอใจโดยสัญชาตญาณ ขันทีจงจึงกล่าวอีกว่า "เกี่ยวกับฮุ่ยเฟยเหนียงเหนียง ช่วงกี่วันมานี้เหล่านู๋ได้ยินข่าวลือมาเรื่องหนึ่งขอรับ"

ฮ่องเต้เป่ยเหลียงชำเลืองมองขันทีจง

ขันทีจงขาอ่อนทรุดลง "เรียนฮ่องเต้ เหล่านู๋ได้ยินมาว่าปีนั้นฮุ่ยเฟยเหนียงเหนียงเป็นคนที่ตระกูลหลินตั้งใจส่งไปให้องค์รัชทายาท แต่ยั่วยวนไม่สำเร็จ แถมยังถูกพระชายารองหลินจับได้คาหนังคาเขาที่นั่น ด้วยความโกรธจึงส่งตัวนางกลับเมืองหลวงขอรับ"

สิ้นคำพูด สีหน้าของฮ่องเต้เป่ยเหลียงพลันมืดมนลงทันที

ขันทีจงตกใจจนคุกเข่าลงกับพื้น ปากร้องว่าเหล่านู๋สมควรตาย

ครู่ใหญ่ต่อมา ฮ่องเต้เป่ยเหลียงมองหลินฮุ่ยเฟยเดินอรชรอ้อนแอ้นเข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชา ในมือของนางถือกล่องอาหารมาด้วย พลางแย้มยิ้มหวาน "ฮ่องเต้ หม่อมฉันตุ๋นน้ำแกงเป็ดหน่อไม้มาส่งให้ท่านลองชิมดูเพคะ"

ฮ่องเต้เป่ยเหลียงยิ้มกริ่มชมเชยว่าสนมรักมีน้ำใจแล้ว

หลินฮุ่ยเฟยนำน้ำแกงออกมาส่งให้ตรงหน้าฮ่องเต้เป่ยเหลียง แล้วเอ่ยอ่อนหวาน "ฮ่องเต้ เมื่อครู่หม่อมฉันเพิ่งไปถวายพระพรไทเฮามา เห็นสีหน้าไทเฮาไม่ค่อยดีเท่าไร ไม่ยอมเสวยอะไรมาสองวันแล้วเพคะ"

"มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ" ฮ่องเต้เป่ยเหลียงทำเป็นประหลาดใจ