บทที่ 158

บทที่ 158

ตำหนักหนานยวนแห่งตำหนักบูรพา

หลินอวิ้นเจาดื้อดึงไม่ยอมจากไป นางเกาะติดอยู่ข้างกายเฉินเกอเอ๋อร์ คอยเอ่ยคำเอาอกเอาใจเป็นระยะราวกับพยายามประจบประแจง จิ่นชูทำราวกับมองไม่เห็น และไม่ได้ขับไล่นางให้ออกไป

เฉินเกอเอ๋อร์ที่อายุยังน้อยได้รับการเลี้ยงดูมาจากไทเฮาหลิน ทั่วทั้งร่างจึงแผ่กลิ่นอายความเย่อหยิ่งจองหองออกมาสายหนึ่ง แววตาที่มองมารดาผู้ให้กำเนิดเต็มไปด้วยความดูแคลนและเหยียดหยามโดยไม่คิดปิดบังแม้แต่น้อย

ทว่าหลินอวิ้นเจากลับยังไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย

จิ่นชูส่ายหน้าเบา ๆ

ทางด้านเฉาซีและเล่อเยี่ยนสองเจ้าตัวเล็กนั้นเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางไกลจึงถูกพาตัวไปพักผ่อนที่ห้องข้างตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว จิ่นชูฟังสาวใช้เขียวอินทร์รายงานเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ตลอดสี่ปีที่ผ่านมาของตำหนักบูรพา ในระหว่างนั้นแม่นมหลินก้าวข้ามธรณีประตูเดินเข้ามา พอดีเห็นหลินอวิ้นเจาพาเฉินเกอเอ๋อร์อยู่ที่นี่ นางชะงักไปครู่หนึ่งก่อนที่สายตาจะเลื่อนไปหยุดบนใบหน้าของเฉินเกอเอ๋อร์

เมื่อหลินอวิ้นเจาเห็นเข้าก็ยกเท้าก้าวออกไปขวางหน้าเฉินเกอเอ๋อร์โดยสัญชาตญาณ จ้องมองแม่นมหลินด้วยความระแวดระวัง ทั้งยังมองจิ่นชูด้วยความไม่พอใจยิ่งกว่าเดิม

นี่ก็ผ่านมาตั้งสามปีแล้ว แท้จริงแล้วยังเก็บแม่นมหลินผู้นี้ไว้อีกหรือ!

หากเป็นนาง คงจัดการแปลงให้กลายเป็นกองดินเหลืองไปนานแล้ว