บทที่ 156

บทที่ 156

แม่นมหลินกล่าวโน้มน้าวด้วยความหวังดี "คุณหนูเป็นบุตรสาวคนโตภรรยาเอกของฝ่าบาท ตามฐานะแล้วควรได้รับการสถาปนาเป็นจวิ้นจู่ เพื่อแสดงถึงความสูงส่ง ปีนั้นตอนที่ชายาองค์ชายสามคลอดบุตร ฉีเฟยเหนียงเหนียงมักจะอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยมาอวดโฉมต่อหน้าฮ่องเต้ จนดึงดันขอตำแหน่งเซี่ยนจู่มาได้ คุณหนูของเราจะยอมแพ้คนอื่นได้อย่างไรกันเจ้าคะ"

นางพรั่งพรูถ้อยคำออกมามากมาย

แต่จิ่นชูไม่ยอมรับคำสักคำ

สุดท้าย แม่นมหลินน้ำเสียงเริ่มร้อนรนขึ้นมา "ปีนั้นตอนที่ฮองเฮาองค์ก่อนประสูติองค์ชาย เหล่านู๋ปรนนิบัติไม่ห่างกายอยู่สามวัน ได้รับความไว้วางใจจากฮองเฮายิ่งนัก ถึงกับมอบหมายองค์รัชทายาทให้ดูแล หากฮองเฮาองค์ก่อนยังอยู่..."

ปัง!

ถ้วยน้ำชาถูกวางกระแทกบนโต๊ะอย่างแรง ตัดบทคำพูดของแม่นมหลินทันที

หัวไหล่ทั้งสองข้างของแม่นมหลินทรุดฮวบลงโดยไม่รู้ตัว นางยิ้มแห้งๆ พลางมองจิ่นชู "บะ... บ่าวเพียงแค่คิดถึงอนาคตของเด็กทั้งสองคนเท่านั้น มิได้มีเจตนาอื่นเจ้าค่ะ"

"หากแม่นมอาลัยอาวรณ์เมืองหลวงนัก ก็สามารถเก็บข้าวของแล้วกลับไปเสียเดี๋ยวนี้"