บทที่ 155

บทที่ 155

ฮ่องเต้เป่ยเหลียงไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ ไทเฮาหลินจึงมีรับสั่งให้กรมวังรีบสลักกุญแจอายุยืนออกมาโดยเร็ว

ฮ่องเต้เป่ยเหลียงมองดูไทเฮาหลินที่ปกป้องหลานราวกับแม่ไก่ปกป้องลูกก็หมดความสนใจในทันที ปล่อยให้ไทเฮาหลินจัดการตามใจชอบและอ้างว่ามีธุระขอตัวกลับก่อน

หลังจากคนจากไป แผ่นหลังของหลินอวิ้นเจาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ นางคุกเข่าลงกับพื้น "ขอบพระทัยกูจู่หมู่ที่ประทานนามให้เฉินเกอเอ๋อร์เพคะ"

"พระชายารองหลินเลอะเลือนแล้ว พระนามนี้ฮ่องเต้ทรงเจาะจงพระราชทานให้หลานชายต่างหาก มิใช่ความประสงค์ของอายเจียแต่อย่างใด" ไทเฮาหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

หลินอวิ้นเจาเปลี่ยนคำพูดตามทันที

ไทเฮาหลินโบกพระหัตถ์อนุญาตให้นางลุกขึ้น หลินอวิ้นเจาจึงขยับเข้าไปใกล้เฉินเกอเอ๋อร์ นี่เป็นครั้งที่สองที่นางได้เห็นเด็กน้อย ตัวจ้อยแค่นั้นแถมผิวพรรณยังขาวผ่องขึ้นมาก ขยับตัวหาวด้วยความง่วงงุนและลืมตากลมโตกลิ้งไปกลิ้งมา

นางมองอยู่เพียงครู่เดียวก็เก็บสายตากลับและถอยหลังไปสองก้าว

เมื่อเห็นดังนั้น ไทเฮาหลินจึงเลิกพระขนงขึ้น "พระชายารองหลินไม่ลองอุ้มหน่อยหรือ"