บทที่ 154

บทที่ 154

หลังจากประหารชีวิตขันทีเมิ่งและพรรคพวกแล้ว คนของจวนอ๋องหยุนที่ถูกกวาดล้างแต่ยังไม่ทันถูกประหารกลับพลิกวิกฤตเป็นโอกาส ถูกกักบริเวณไว้ในเรือนหลังเล็ก แม้จะไม่มีอิสรภาพ ทว่ากลับรักษาชีวิตเอาไว้ได้

เรือนถิงหลานกลับคืนสู่ความสงบสุขดังวันวานอีกครั้ง

ทุกวันจิ่นชูมักจะเขียนๆ วาดๆ บางครั้งก็นั่งมองเหล่าหญิงปักผ้าเย็บปักถักร้อย ทำเสื้อผ้าชุดเล็กๆ สำหรับเด็กที่ยังไม่ลืมตาดูโลก

"แม่นมหลินล้มป่วยลงอีกแล้วเจ้าค่ะ" เฟยซวงเบะปาก รอบนี้แม่นมหลินป่วยหนักไม่น้อย ไข้ขึ้นสูงอยู่หลายวัน สะลึมสะลืออยู่หลายวัน

ทุกวันเฟยซวงมีหน้าที่เพียงป้อนน้ำและยาต้มเจือจาง เพื่อให้มั่นใจว่าคนผู้นั้นจะไม่ตาย

หงจือหัวเราะเยาะ "หากไม่ใช่เพราะจดหมายฉบับนั้นของแม่นมหลิน ฝ่าบาทก็คงไม่รับสั่งให้กวาดล้างจวนอ๋องหยุนหรอก ทุกอย่างล้วนเป็นนางหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ!"

วันนั้นหลังจากชุ่ยซื่อพูดคุยกับจิ่นชูไปได้ครึ่งทาง เอ่ยถึงเรื่องที่ตระกูลเซิ่งต้องตายอย่างอนาถ แม่นมหลินก็ส่งคนควบม้าเร่งรีบไปส่งจดหมายที่เมืองหลวง

นางกลัวว่าหากช้าไปก้าวเดียว ชุ่ยซื่อจะเอ่ยปากพูดออกไปจนหมดสิ้น

ทว่าสิ่งที่แม่นมหลินไม่รู้ก็คือ ชุ่ยซื่อสารภาพสิ้นไส้ไปนานแล้ว จิ่นชูล่วงรู้ความจริงมาเนิ่นนาน ราชโองการฉบับนั้นจึงมาถึงสายเกินไป