บทที่ 153

บทที่ 153

พระราชโองการประทานลงมา ชุ่ยซื่อก็กระอักเลือดออกมาด้วยความแค้นเคืองตรงนั้นทันที นางคว้ามือสาวใช้ไว้แน่น "ไป, ไปอ้อนวอนพระชายารัชทายาท"

สาวใช้รีบวิ่งไปที่เรือนถิงหลาน

ทว่าขันทีที่มารับราชโองการในครานี้เป็นคนสนิทของฮ่องเต้เป่ยเหลียงในวังหลวง เพียงแค่ส่งสายตาก็ส่งสัญญาณให้คนที่อยู่เบื้องหลังเข้าขัดขวางสาวใช้เอาไว้

ขันทีเมิ่งทำหน้าบึ้งตึง เสียงแหลมสูงตวาดขึ้น "ตรวจค้น! ให้จ๋าเจียตรวจค้นตามรายชื่อ ห้ามตกหล่นแม้แต่คนเดียว!"

"พะยะค่ะ!"

เหล่าองครักษ์รื้อค้นข้าวของกระจัดกระจาย ลากตัวผู้คนในจวนอ๋องหยุนและตระกูลชุ่ยออกมา ปิดปากมัดมือมัดเท้าเสียงดังอึกทึก จนถึงขนาดที่เรือนถิงหลานยังได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวน

เฟยซวงแอบหมอบฟังอยู่ข้างหน้าต่าง ขมวดคิ้วมุ่นแล้วพึมพำเบาๆ "พวกสุนัขอาศัยอำนาจเจ้านายแท้ๆ"

วุ่นวายอยู่ตลอดทั้งวัน

สุดท้ายกลับบุกมาถึงหน้าประตูเรือนถิงหลาน