บทที่ 152

บทที่ 152

เมื่อกำจัดลี่ซื่อลงได้ก็ทำให้ซีกวนกลับคืนสู่ความสงบเรียบร้อยได้อีกครั้ง ราษฎรตามท้องถนนไม่ส่งเสียงด่าทออีกต่อไป

เพียงเพราะลี่ซื่อคนเดียว ตระกูลใหญ่ที่มีประวัติยาวนานนับร้อยปีอย่างตระกูลชุ่ยแห่งชิงเหอจึงต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงจนป่นปี้ ถูกผู้คนในซีกวน หลิ่งหนาน ตลอดจนราษฎรชิงเหอรุมประณามหยามเหยียด

เหล่าทหารทางการเข้าตรวจค้นยึดทรัพย์ตระกูลชุ่ย ราษฎรตามท้องถนนเมื่อพบเห็นต่างก็ตบมือส่งเสียงโห่ร้องด้วยความสะใจ บางคนถึงกับอยากจะพุ่งเข้าไปช่วยรื้อค้นกวาดล้างให้เกลี้ยง

ชุ่ยซื่อแห่งจวนอ๋องหยุนล้มป่วยหนักกะทันหัน

ในจวนเชิญท่านหมอมาตรวจดู ทว่าได้แต่ส่ายหน้า "อารมณ์โกรธแปรปรวนทำลายธาตุภายใน จำต้องพักผ่อนให้สงบ ห้ามบันดาลโทสะอีกเป็นอันขาด"

เมื่อชุ่ยซื่อได้ยินดังนั้นก็นึกอยากจะหัวเราะเยาะออกมา จวนอ๋องหยุนและตระกูลชุ่ยเกิดเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ นางจะสงบใจลงได้อย่างไรกัน

สะใภ้ถูกโบยจนตายตกไปท่ามกลางสายตาผู้คนเพื่อระงับเพลิงโทสะ สิ่งนี้มิใช่การตบหน้าชุ่ยซื่อกับจวนอ๋องหยุนหรอกหรือ

เมื่อนึกถึงต้นคิดอุบาทว์ ชุ่ยซื่อก็โกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน "คนเล่าอยู่ที่ใด"

สาวใช้รู้ว่านางถามถึงผู้ใด รีบเอ่ยขึ้นทันที "ฮูหยินผู้นำตระกูลป่วยจนลุกไม่ขึ้นแล้วเพคะ..."