บทที่ 151

บทที่ 151

ลี่ซื่อถูกขับไล่ออกจากเรือนถิงหลาน นางทั้งโกรธทั้งแค้นแต่กลับทำอะไรคนข้างในไม่ได้ จึงทำได้เพียงรีบกลับไปปรึกษาหาทางรับมือกับมารดาสามี

"พระชายารัชทายาทเสียสติไปแล้วแน่ ๆ กล้าดียังไงถึงคิดจุดชนวนความวุ่นวายภายใน"

หนังตาของชุ่ยซื่อกระตุกวูบ "นางกล้าปิดประกาศจริง ๆ หรือ"

"ลูกสะใภ้เห็นกับตาว่าเฟยซวงสาวใช้ข้างกายของนางถือใบประกาศออกไป" ลี่ซื่อร้อนรนจนร้อนรนมอดไหม้ไปหมดแล้ว ตั้งแต่พวกผู้อพยพเดินทางไปยังชิงเหอ มุมปากของนางก็พุพองเป็นแผลและไม่ได้นอนมาหลายวันแล้ว

ลืมตาขึ้นมาก็เจอแต่ข่าวร้ายจากชิงเหอ

ดังนั้นเมื่อปิดประตูปรึกษากับมารดาสามีแล้ว ในเมื่อจิ่นชูกำป้ายทองอยู่ พวกนางจึงทำได้เพียงเอาอกเอาใจจิ่นชู และใช้ฐานะพระชายารัชทายาทออกคำสั่งให้ปล่อยตัวผู้อพยพจากชิงเหอ แล้วพาตัวมุ่งหน้าไปยังหลิ่งหนาน

ด้วยวิธีนี้ ชิงเหอจึงจะรอดพ้น

เมื่อเกิดเรื่องขึ้นก็ยังสามารถโยนความผิดไปให้จิ่นชูได้อีกด้วย

ใครจะรู้ว่าจิ่นชูไม่เพียงแต่ไม่ติดกับ ทว่ากลับอาศัยน้ำไหลตามกระแส ผลักตระกูลชุ่ยแห่งชิงเหอขึ้นสู่ปากคลื่นลมมรสุมอีกครั้ง