บทที่ 150

บทที่ 150

หลินอวิ้นเจานั่งหน้าตาถมึงทึงอยู่บนเก้าอี้ สองมือโอบกอดหน้าท้องของตนไว้พลางกัดฟันกรอด "ร่างกายข้าไม่สู้ดีนัก ทนกับการเดินทางไกลไม่ไหวหรอก"

การเดินทางข้ามน้ำข้ามเขาไกลโพ้นเช่นนี้ ยามนี้ก็เป็นฤดูหนาว ท่ามกลางหิมะโปรยปรายหากเผชิญหน้ากับกลุ่มผู้อพยพเข้ายามนั้น ไม่ต้องพูดถึงเด็กในท้องเลย แม้แต่รักษาชีวิตเอาไว้ให้รอดได้หรือไม่ก็ยังเป็นเรื่องที่ต้องลุ้น

ด้วยเหตุนี้ หลินอวิ้นเจาจึงปักใจเด็ดเดี่ยวไม่ยอมจากไปเด็ดขาด

ฉางชิ่งคล้ายเตรียมตัวไว้ก่อนแล้ว สะบัดมือขึ้นครั้งหนึ่ง "เข้าไปช่วยพระชายารองเก็บข้าวของ! ต้องออกเดินทางให้ตรงเวลาภายในหนึ่งชั่วยามนี้ให้ได้"

"ขอรับ!"

องครักษ์หลายสิบคนพากันพรูเข้ามา ช่วยกันรื้อค้นเก็บสัมภาระ

รื้อหีบรื้อตู้ ท่าทางหยาบกระด้าง

เพล้ง!

แจกันคอหยกพันลายเหมันต์เหมยใบร่วงหล่นลงสู่พื้น แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ