บทที่ 148

บทที่ 148

ฮูหยินผู้เฒ่าก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว "พระชายารัชทายาท เรื่องนี้ต้องมีคนจงใจยุแยงตะแคงรั่วอยู่เบื้องหลังอย่างแน่นอน พระองค์อย่าได้ทรงหลงเชื่อเป็นอันขาดเพคะ"

นางกล่าวพร้อมกับวางโฉนดที่ดินและตั๋วเงินในมือลงบนโต๊ะ

จิ่นชูกวาดสายตามองแวบเดียวก็เห็นคำว่าเซิ่งหยวนปรากฏอยู่ หัวใจเจ็บแปลบราวกับถูกเข็มแทงเข้าที่อกจนรู้สึกอึดอัดทรมาน กระทั่งลมหายใจยังสั่นเทาเล็กน้อย

ภาพร่างอันสง่างามและเปี่ยมด้วยบัณฑิตกุลบุตรของท่านพ่อลอยเด่นขึ้นมาในห้วงความคิด

"พระชายารัชทายาท ตอนนี้พวกเราล้วนอยู่บนเรือลำเดียวกัน ตระกูลชุ่ยแห่งชิงเหอเป็นตระกูลใหญ่เก่าแก่ร้อยปี มีผู้คนมากมายหลายคนเพียงใดที่ปรารถนาจะพึ่งพาตระกูลชุ่ย แต่ทว่าแม้แต่บานประตูก็ยังไม่มีโอกาสได้สัมผัส พวกเราควรคำนึงถึงส่วนรวมเป็นหลักจะดีกว่าเจ้าค่ะ"

ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งข่มขู่

จิ่นชูแย้มยิ้มบางๆ ไม่เอ่ยวาจาใดๆ เพิ่มเติมอีก นางโบกมือบอกเพียงว่าร่างกายไม่สู้ดีให้ทั้งสองคนถอยกลับไปก่อน เมื่อเห็นดังนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าจึงยิ่งลึกซึ้งขึ้นกว่าเดิม

หากยังคงสืบสาวราวเรื่องต่อไป ผู้ใดก็ไม่ได้รับผลดีด้วยกันทั้งสิ้น ต่างฝ่ายต่างเสียหายยับเยินแล้วจะมีประโยชน์อันใดเล่า?

นางปักใจเชื่อมั่นว่าจิ่นชูไม่กล้าที่จะขุดคุ้ยลึกลงไปอีกจนเป็นเหตุให้เกิดความวุ่นวายขึ้นภายใน