บทที่ 147

บทที่ 147

จีเชินแค่นเสียงหัวเราะเยาะออกมาคราหนึ่ง สองมือไขว้ไว้ที่บั้นเอวแล้วเงยหน้ามองไปยังเบื้องไกล "ข้าตระหนักดีว่าองค์รัชทายาทต้องรับปากมอบผลประโยชน์นานัปการให้แก่พี่ใหญ่เป็นแน่ พี่ใหญ่ พวกเราเป็นผู้ที่เติบโตมาด้วยกัน ความผูกพันล้ำลึกเกินกว่าจะเปรียบเทียบ องค์รัชทายาทก็เป็นเพียงผู้ที่ใช้ประโยชน์จากจวนอ๋องหยุนเท่านั้น ที่สำคัญที่สุดคือตำแหน่งองค์รัชทายาทถูกลิขิตไว้แล้วว่านั่งได้ไม่ยืดหรอก"

ซื่อจื่ออ๋องหยุนเลิกคิ้วยาวขึ้น ไม่ได้ใส่ใจนัก

"เยี่ยนฉือเพิ่งจะเข้าตำหนักบูรพาได้สามเดือนก็ถูกวางแผนทำลายความบริสุทธิ์ องค์รัชทายาทไม่เพียงแต่ไม่ยอมปล่อยนางไป แต่กลับใช้ตัวเยี่ยนฉือมาข่มขู่ข้า"

เดิมทีจีเชินไม่เห็นด้วยที่จะให้เยี่ยนฉือตบเท้าแต่งเข้าตำหนักบูรพา เป็นอ๋องหยุนต่างหากที่ดึงดันจะทำเช่นนั้น ผลลัพธ์เป็นอย่างไรเล่า สุดท้ายแล้วเยี่ยนฉือกลับไม่ได้ใช้ประโยชน์อันใดเลย

ท้ายที่สุดแล้วกลับกลายเป็นจุดอ่อนเสียเอง

ทว่าจุดอ่อนก็ย่อมมีประโยชน์ของจุดอ่อนเช่นกัน

เยี่ยนฉือคือบุตรตรีเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ของพี่สาวแท้ๆ ของซื่อจื่ออ๋องหยุน เมื่อเอ่ยถึงเยี่ยนฉือ ซื่อจื่ออ๋องหยุนจึงขยับดวงตาเล็กน้อย เปลือกตาปรือขึ้นเล็กน้อย "ตอนนี้เยี่ยนฉือเป็นอย่างไรบ้างแล้ว"