บทที่ 146

บทที่ 146

จิ่นชูนั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ นางมองไปทางหลินอวิ้นเจาด้วยสายตาเวทนา "พระชายารองหลินจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าตนเองผิดที่ตรงไหน"

"ข้ามีอันใดผิดเล่า"

ไทเฮาเป็นผู้ประทานคนมา นางจะทำเช่นไรได้?

ก็เป็นเพียงแม่นมสองคนเท่านั้น เป็นจิ่นชูที่ใจแคบ ยอมรับคนอื่นไม่ได้ต่างหาก

จิ่นชูค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน "หากวันนี้แม่นมทั้งสองคนมาจากตระกูลหลิน ฝ่าบาทก็คงไม่กริ้วถึงเพียงนี้ แม้ไทเฮาจะทรงแซ่หลินก็จริง ทว่าไทเฮากับเหล่าองค์ชายต่างพัวพันกันเป็นการส่วนตัว รอมชอมคิดร้ายต่อฝ่าบาทซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฝ่าบาทไหนเลยจะกล้าใช้คนจากตำหนักไทเฮามาดูแลข้าเล่า"

หลินอวิ้นเจาชะงักงัน "ไม่ ไม่ใช่เช่นนั้น"

"พระชายารองหลินกล้าประกันหรือไม่ว่าหลังจากแม่นมทั้งสองคนมาถึงแล้ว จะไม่ได้คิดการอกุศลใด?" จิ่นชูสีหน้าเย็นชาลง "ท่านแซ่หลิน ให้แม่นมทั้งสองคนคอยดูแลย่อมไม่ลงมือทำเรื่องลับหลังอันใด ทว่าข้าไม่ใช่คนตระกูลหลิน!"