บทที่ 141

บทที่ 141

ยามวสันต์ในซีกวนจู่ ๆ ก็เกิดพายุฝนเทกระหน่ำลงมา โคลนตมกระเซ็นขึ้นมา เหล่าสาวใช้ต่างพากันฝ่าสายฝนเคลื่อนย้ายกระถางดอกไม้นานาพันธุ์มาไว้ใต้ระเบียง

แปะ!

สาวใช้ถือไม่มั่น กระถางดอกโบตั๋นที่กำลังบานสะพรั่งอย่างงดงามร่วงหล่นลงพื้นส่งเสียงดังสนั่น ทำเอาสาวใช้ตกใจหน้าถอดสี

ชั่วครู่ม่านประตูห้องก็ถูกเลิกขึ้น สาวใช้ผู้สวมเสื้อคลุมยาวสีเขียวมรกตพุ่งพรวดออกมา แล้วเงื้อมือตบเข้าที่ใบหน้าของสาวใช้ตัวน้อยอย่างแรงฉาดใหญ่ "นังตัวดี เจ้าจำกัดความอดทนขององค์หญิงหรือไร องค์หญิงกำลังบรรทมอยู่ เจ้ามีกี่ชีวิตถึงจะชดใช้ไหว"

"พี่สาวชิงเฟ่ย ข้าไม่ได้ตั้งใจเจ้าค่ะ" สาวใช้ตัวน้อยกุมใบหน้าสะอึกสะอื้นร้องไห้

แรงในมือของชิงเฟ่ยยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เสียงร้องไห้ของสาวใช้ตัวน้อยจึงดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"เอะอะอะไรกัน!"

สีหน้าของเซียวจู๋เยว่มืดลง นางมองสาวใช้ตัวน้อยด้วยความไม่พอใจ ก่อนสายตาจะเปลี่ยนไปตกลงบนกระถางดอกไม้ที่แตกละเอียด กลีบดอกโบตั๋นและโคลนทั่วพื้นผสมปนเปกันจนเละ เซียวจู๋เยว่ขมวดคิ้วแน่น เอ่ยสั่งชิงเฟ่ย "ลากออกไป"

สาวใช้ตัวน้อยชะงักไปครู่หนึ่ง คุกเข่าอยู่บนพื้นพร้อมกับไหล่ที่สั่นเทิ้มไม่หยุด "องค์หญิง นู๋ปี้... นู๋ปี้ไม่ได้ตั้งใจเจ้าค่ะ"