บทที่ 140

บทที่ 140

ยามนี้ทั้งสีหน้าของจีเชินและองค์หญิงจู๋เยว่ต่างก็อัปลักษณ์ถึงขีดสุด องค์หญิงจู๋เยว่เบะปาก "ก็แค่ตั้งครรภ์ขึ้นมา ทำไมต้องทำตัวเย่อหยิ่งน่ารำคาญถึงเพียงนี้ด้วย"

"เย่อหยิ่งอย่างนั้นหรือ" หลินอวิ้นเจากล่าวแค่นเสียงหัวเราะเยาะ "ชายาจวิ้นหวางไม่เคยเป็นมารดาคน ย่อมไม่รู้ว่าสตรีตั้งครรภ์นั้นล้ำค่าเพียงใด อีกอย่างนี่คือทายาทของฝ่าบาท ทั้งยังสูงส่งไร้เทียบทานยิ่งนัก"

หลินอวิ้นเจาและองค์หญิงจู๋เยว่ต่างฝ่ายต่างไม่ถูกชะตากัน หลินอวิ้นเจาอาศัยความโปรดปรานที่จีเฉิงถิงคอยหนุนหลัง จึงกล้าเอ่ยทุกสิ่งที่ใจคิด จนพูดจาย้อนกลับจนองค์หญิงจู๋เยว่เถียงไม่ออก

จีเชินเองก็ไม่สะดวกที่จะให้หมอหลวงไปรักษาอาการให้จิ่นชูอีกต่อไป ด้วยความคับแค้นใจจึงทำได้เพียงพาองค์หญิงจู๋เยว่จากไปพร้อมกัน