บทที่ 142

บทที่ 142

ข่าวลือยังคงแพร่สะพัดอย่างต่อเนื่อง อารมณ์ของเซี่ยวจู๋เยว่ยิ่งควบคุมไว้ไม่อยู่ ในวันหลังจากท้องฟ้าแจ่มใส เซี่ยวจู๋เยว่ด้วยความโมโหจึงเดินฮึดฮัดมุ่งหน้าไปยังเรือนถิงหลาน

"องค์หญิง พวกเราแอบไปหาพระชายารัชทายาทเป็นการส่วนตัวเช่นนี้จะไม่เหมาะสมกระมั้งเจ้าคะ" ชิงเฟ่ยรั้งตัวนางไว้

อันที่จริงชิงเฟ่ยเองก็รู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง ฝั่งพระชายารัชทายาทนั้นขึ้นชื่อเรื่องการไม่ตามใจนิสัยเสียของใครอยู่แล้ว อย่าว่าแต่สาวใช้เลย แม้แต่เซี่ยวจู๋เยว่ก็ยังเคยถูกตบตีมาแล้ว

การไปที่เรือนถิงหลานมีแต่จะหาความซวยใส่ตัวโดยไม่ได้ประโยชน์อันใดเลยสักนิด

เซี่ยวจู๋เยว่โกรธจนอกแทบระเบิด "จะให้ข้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกยอมรับความพ่ายแพ้ไปเฉยๆ อย่างนั้นหรือ"

"พระองค์ทรงรออีกสักนิดเถอะเพคะ ท่านจวิ้นหวางจะต้องหาทางทวงความยุติธรรมกลับมาให้พระองค์อย่างแน่นอนเพคะ" ชิงเฟ่ยเกลี้ยกล่อม

"พึ่งพาเขาหรือ" เซี่ยวจู๋เยว่แค่นเสียงฮึดฮัด นางไม่เคยใส่ใจจีเชินไว้ในสายตาเลยแม้แต่น้อย ในแววตาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามและความรังเกียจเดียดฉันท์ นางหันไปบอกชิงเฟ่ยว่า "เตรียมพู่กันหมึก ข้าจะเขียนจดหมายถึงเสด็จพ่อด้วยตนเอง!"

ทางหนานเหอจะต้องคอยหนุนหลังนางอย่างแน่นอน

นางไม่เชื่อหรอกว่าองค์รัชทายาทจะไม่หวาดกลัวหนานเหอ!