บทที่ 122

บทที่ 122

จีเฉิงถิงกุมข้อมือของนางไว้ ปลายสั่นระริกเล็กน้อย

จิ่นชูคล้ายเพิ่งรู้ตัว สีหน้าแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย "ฝะ... ฝ่าบาท หรือว่าหม่อมฉันจะมีข่าวดีเพคะ?"

นางรับประทานอาหารรสอ่อน ทั้งยังมีคนคอยดูแลเป็นพิเศษ ไม่มีทางรับประทานอะไรจนท้องเสียอย่างแน่นอน

แม้ว่านางจะไม่มีประสบการณ์ตั้งครรภ์ แต่ก็นางเคยเห็นภรรยาผู้ดูแลจวนยามตั้งครรภ์มักจะเอามือปิดปากอาเจียนอยู่ทั้งวัน

ตอนนั้นแม่นมฟางยังหัวเราะเย้าแหย่อยู่หลายคำ

จีเฉิงถิงลูบเรือนผมของจิ่นชู ดึงตัวนางเข้ามาโอบกอดไว้ ในความยินดีปรีดายังแฝงไปด้วยความกังวลอยู่บ้าง "เด็กแข็งแรงดี"

เสียงครืนดังขึ้นราวกับสายฟ้าฟาดในสมอง จิ่นชูตกตะลึง

นางแต่งเข้ามาได้ราวครึ่งปีแล้ว แม้ว่าจะไม่ได้ถวายตัวทุกวัน ทว่าความโปรดปรานนั้นไม่ได้ขาดตกบกพร่อง

เด็กคนนี้มาเยือนกะทันหันเกินไป นางยังไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจให้พร้อม