บทที่ 121

บทที่ 121

หงจือไม่รีบร้อนเดินก้าวขึ้นหน้าไปคุกเข่าลง "นู๋ปี้มีความบริสุทธิ์ใจ ยินดีรับการไต่สวนจากองค์ชายรองเพคะ"

สายตาดุจคมมีดของจีเชินตวัดมองร่างของหงจือ

ฮ่องเต้เป่ยเหลียงชำเลืองมองจีเฉิงถิง "องค์รัชทายาททรงมีความเห็นเช่นไร"

จีเฉิงถิงผู้ซึ่งยังมิได้เอ่ยปากสิ่งใดมาตลอดเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า "ในเมื่อเสด็จน้องรองทรงมีความเคลือบแคลงสงสัย บุคคลที่เกี่ยวข้องก็สมควรต้องไต่สวนให้กระจ่างชัดพร้อมกันทีเดียว"

"พี่ใหญ่หมายถึงผู้ใดกัน" เปลือกตากระตุกวูบ เกิดความรู้สึกไม่สบอารมณ์ลางๆ ขึ้นในใจของจีเชิน

"หมอตำแยที่เข้ามาตรวจสอบถวายเหลียงตี้เยี่ยนในวันนี้ รวมถึงเหลียนเชียวที่จู่ๆ ก็โผล่ขึ้นมา หากใช้คำพูดของคนเพียงสองคนมาลงทัณฑ์นางกำนัลข้างกายพระชายารัชทายาทอย่างรุนแรง ย่อมถือว่าไร้ซึ่งความยุติธรรม"

ยังไม่ทันที่จีเชินจะทันได้เอ่ยอันใด ฮ่องเต้เป่ยเหลียงก็ทรงเห็นพ้องต้องกันเป็นคนแรก

ท่ามกลางสายตาของผู้คนนับร้อยที่จ้องมองมา ทั้งสามคนถูกลงทัณฑ์โบยไปพร้อมกัน หางตาของจีเฉิงถิงกวาดมองไปยังจิ่นชู ใบหน้างดงามน่ารักน่าเอ็นดูถูกปกคลุมด้วยความเย็นชา มือเล็กใต้ชายแขนเสื้อกำแน่น ส่วนมืออีกข้างหนึ่งคอยประคองเฟยซวงเอาไว้จึงสามารถยืนหยัดอยู่ได้

เขาถอนหายใจเบาๆ