บทที่ 120

บทที่ 120

จั่นว่านหลิงโบกมือใส่เขา "ท่านแม่ไม่ยอมให้ข้าออกไป เจ้ารีบกลับไปเถอะ ไว้รอให้ฮูหยินผู้เฒ่าฉินอาการดีขึ้นกว่านี้ เมื่อไหร่ข้าค่อยขอร้องท่านแม่ให้เดินทางไปเยี่ยมพร้อมกัน"

เมื่อมองดูสีหน้าจริงใจของจั่นว่านหลิงแล้ว ฉินจิ่นอวี๋ก็พลันนึกถึงเรื่องเมื่อคืนวานขึ้นมาได้ ตอนที่ฮูหยินฉินเอ่ยปากตักเตือนเขาด้วยความหวังดีเพื่อให้ยอมแพ้ต่อการแต่งงานครั้งนี้

"ตระกูลฉินมีบรรดาศักดิ์ถึงทุกวันนี้ได้ ล้วนต้องพึ่งพาฐานะของท่านย่าเจ้า ลูกหลานตระกูลฉินนอกจากเจ้าแล้วไม่มีใครมีความสามารถโดดเด่นสักคน หากท่านย่าล้มป่วยลง ตระกูลฉินของเราก็ยากจะหยัดยืนในเมืองหลวงได้"

"แม่รู้ว่าเจ้ากับองค์รัชทายาทมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน แต่ตัวองค์รัชทายาทเองก็อาจจะปกป้องเจ้าไม่ได้เช่นกัน"

"การแต่งงานครั้งนี้ผู้มีตาดีล้วนมองออก ฝ่ายนั้นไม่เห็นด้วย ท่านย่าของเจ้าจู่ ๆ ก็มาถูกพิษจนอาการสาหัส ใกล้ตายถึงเพียงนี้ จะว่าไม่มีเรื่องน่าเคลือบแคลงได้อย่างไร"

"จิ่นอวี๋ การแต่งงานนี้หากสำเร็จได้ย่อมดีแน่ เจ้าเป็นหลานชายคนโตสายตรงของตระกูลฉิน แบกรับภาระหน้าที่สำคัญไว้ จะให้ตระกูลฉินต้องพังเพราะเจ้าคนเดียวไม่ได้"

"วันนี้ตระกูลอู่ส่งคนมาเยี่ยมอาการท่านย่าเจ้า คำพูดคำจาดูเหมือนต้องการจะเลื่อนการแต่งงานกับอวี๋เจี่ยเอ๋อร์ออกไป ทางตระกูลอู่เองก็กลัวว่าจะพลอยโดนร่างแหไปด้วย..."

คำพูดของฮูหยินฉินดั่งภูเขาใหญ่ที่กดทับลงบนบ่าของฉินจิ่นอวี๋จนรู้สึกหนักอึ้ง