บทที่ 118

บทที่ 118

จิ่นชูเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่มีแสงแดดจ้า เบือนหน้าไปกล่าวกับเฟยซวงว่า "เจ้าแทนข้าไปส่งของว่างให้พี่จั่นเสียหน่อย และให้ฮูหยินจั่นได้ลิ้มลองด้วย"

เฟยซวงรับคำแล้วรีบออกจากวังไป

จวนตระกูลจั่น

ฮูหยินจั่นนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน นางตื่นแต่เช้าตรู่ส่งคนไปสืบข่าวที่จวนตระกูลฉิน ผลลัพธ์กลับไม่น่าพึงพอใจนัก จั่นว่านหลิงได้ยินว่าฮูหยินผู้เฒ่าฉินถูกพิษ ดวงตาก็แดงก่ำ "ทะ... ทำไมถึงเป็นเช่นนี้เจ้าคะ"

ฮูหยินจั่นแค่นเสียงฮึ "ยังจะเป็นเพราะเรื่องใดเล่า มิใช่เพราะผลประโยชน์ชี้นำหรอกหรือ"

"ท่านแม่" จั่นว่านหลิงมองมารดาด้วยความสงสัย ฮูหยินจั่นถอนหายใจ ยื่นมือไปลูบเรือนผมสีดำสนิทของจั่นว่านหลิงแล้วยิ้มอย่างขื่นขม "แม่เพียงปรารถนาให้ลูกมีความสุขราบรื่นไร้กังวล ในภายหน้าสามีรักใคร่และทะนุถนอม ไม่คาดคิดเลยว่าการแต่งงานของลูกจะยากลำบากถึงเพียงนี้"

"ท่านแม่..."

"ฉินจิ่นอวี๋เป็นเด็กดี บางทีพวกเจ้าอาจจะไม่มีวาสนาก็เป็นได้"

ใบหน้าเล็ก ๆ ของจั่นว่านหลิงซีดเผือดลงเล็กน้อย