บทที่ 117

บทที่ 117

สายตาทุกคู่ต่างพากันจับจ้องไปยังจีเฉิงถิง ทว่าจิ่นชูกลับขมอดคิ้วมุ่นอดไม่ได้ที่จะนึกด่าทออยู่ในใจ นี่มิใช่การโยนเผือกร้อนให้องค์รัชทายาทอย่างจงใจหรอกหรือ

ไม่เพียงแต่ต้องทำให้องค์ชายสามแห่งแคว้นหนานเหอสมหวังในสิ่งที่ต้องการ แต่ยังต้องทำให้ผู้คนรู้สึกว่าองค์รัชทายาทลำเอียงเข้าข้างคนนอก เป็นการยุยงความสัมพันธ์ระหว่างองค์รัชทายาทกับตระกูลฉินและตระกูลจั่นทางอ้อมอีกด้วย

นางบีบหัวใจด้วยความหวาดหวั่นพลางมองไปยังจีเฉิงถิง

"มีใครบ้างไม่รู้ว่าองค์รัชทายาทกับฉินจิ่นอวี๋ตัวติดกันราวกับเงาตามตัว ทั้งยังมีความสัมพันธ์อันแนบแน่นยิ่ง" องค์ชายสามแห่งแคว้นหนานเหอแค่นหัวเราะเยือกเย็น

ดวงตาของจีเฉิงถิงหรี่แคบลง หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยช้า ๆ "ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีเหตุผลของตนเอง หากต้องการให้ทั้งสองฝ่ายยอมรับด้วยความยินพร้อมทั้งสองฝ่าย สู้ให้ทั้งสองคนประลองกันต่อหน้าธารกำนัลเพื่อตัดสินแพ้ชนะเสียเลยดีกว่า"

พระขนงยาวขององค์ชายสามแห่งแคว้นหนานเหอเลิกขึ้น รอยยิ้มเปี่ยมด้วยความนึกสนุกปรากฏบนใบหน้า "ประลองอย่างไรเล่า?"

"องค์ชายสามเสด็จมาไกลถือเป็นแขกผู้มีเกียรติ สู้ให้องค์ชายสามทรงเป็นผู้ออกโจทย์ สามในสองคราวเป็นผู้ชนะ ดีหรือไม่?" จีเฉิงถิงโยนสิทธิ์ขาดทั้งหมดให้แก่องค์ชายสามแห่งแคว้นหนานเหออย่างใจกว้าง

ฝ่ายตรงข้ามชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้น ชำเลืองมองไปยังฮ่องเต้เป่ยเหลียง "ฮ่องเต้ ข้าว่าข้อเสนอขององค์รัชทายาทนี้นับว่ายอดเยี่ยมยิ่งนัก"