บทที่ 116

บทที่ 116

จิ่นชูย่อกายลงพยุงให้เหลียงตี้เยี่ยนลุกขึ้น "เรื่องในราชสำนักข้ามิอาจตัดสินใจแทนได้ หากรอฝ่าบาทเสด็จกลับมา เจ้าค่อยไปทูลขอจากพระองค์เถอะ"

เหลียงตี้เยี่ยนถูกพยุงให้ลุกขึ้น เม็ดน้ำตาบนดวงหน้าของนางยังคงร่วงหล่นไม่ขาดสาย นางเม้มริมฝีปาก เอ่ยด้วยท่าทีหวาดกลัว "พระชายารัชทายาท หม่อมฉันไปทูลขอจากฝ่าบาทแล้ว แต่ฝ่าบาททรงหลบหน้าไม่ยอมพบ หม่อมฉันจนปัญญาแทบแย่แล้ว จึงทำได้เพียงมาทูลขอความเมตตาจากพระองค์เพคะ"

"นี่..." จิ่นชูแสร้งทำเป็นลำบากใจ

"พระชายารัชทายาท หม่อมฉันรู้ว่าท่านตาเคยคิดอ่านวางแผนลับหลังฝ่าบาท ทำให้ฝ่าบาททรงไม่สบอารมณ์ แต่หม่อมฉันเติบโตมาในจวนอ๋องหยุนตั้งแต่เด็ก พระคุณเลี้ยงดูนี้ยากจะตอบแทน ต่อให้ฝ่าบาทไม่ทรงพอใจ หม่อมฉันก็จำต้องไปพบท่านตาให้ได้เพคะ"

เหลียงตี้เยี่ยนร่ำไห้ได้อย่างน่าเวทนาน่าสงสารยิ่ง

หยาดน้ำตาเม็ดโตกลิ้งหล่นจากข้างแก้ว ช่างชวนให้ผู้คนรู้สึกเวทนายิ่งนัก จิ่นชูทอดถอนหายใจ "รอจนยามค่ำฝ่าบาทเสด็จกลับมา ข้าจะช่วยเจ้าเอ่ยปากถามให้ แต่จะสำเร็จหรือไม่นั้น คงต้องแล้วแต่พระราชประสงค์ของฝ่าบาท"

เมื่อได้ยินดังนั้น บนใบหน้าของเหลียงตี้เยี่ยนก็เผยความซาบซึ้งใจจนน้ำตาคลอเบ้า นางรีบย่อกายคำนับโขกศีรษะให้จิ่นชูทันที แต่กลับถูกจิ่นชูรั้งตัวไว้เสียก่อน "เมื่อเข้ามาในตำหนักบูรพาแล้ว พวกเราก็คือพี่น้องกัน ไม่ต้องมากพิธีหดอก"

นางจูงมือเหลียงตี้เยี่ยนมานั่งลงที่ระเบียงทางเดิน พร้อมกับส่งสัญญาณให้หงจือ

หงจือถอยตัวออกไป