บทที่ 115

บทที่ 115

ระหว่างทางกลับตำหนักบูรพา หมัดที่กำเข้าหากันของจิ่นชูก็ค่อย ๆ คลายออก ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่ฝ่ามือชื้นไปด้วยเหงื่อบาง ๆ จู่ ๆ นางก็นึกอะไรขึ้นมาได้จึงเอ่ยสั่งด้วยเสียงกังวานว่า "ไปคุกกรมอาญา"

รถม้าเปลี่ยนทิศทางมุ่งหน้าไปยังคุกกรมอาญาก่อนจะเข้าเขตพระราชฐาน ทหารยามเมื่อเห็นว่าเป็นจิ่นชูเสด็จมาด้วยพระองค์เองก็หลีกทางให้ทันทีโดยไม่เอ่ยถามสักคำ

ภายในคุกหลวงอับชื้นและมืดทึบ กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นอับชื้นชวนคลื่นไส้โชยเข้าจมูกไม่ขาดสาย ภายใต้การนำทางของคุกรักษ์ นางหยุดลงที่หน้าห้องขังห้องหนึ่ง

บนกองฟางมีสตรีร่างผอมโซผู้หนึ่งสวมชุดขาดวิ่นรุ่งริ่ง ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแส้ รอยเลือดแห้งกรังเกรอะกรังติดเนื้อผ้า รอยแผลเก่าทับซ้อนรอยแผลใหม่

คล้ายสัมผัสได้ว่ามีคนมา ต่งเยียนเยียนจึงเงยหน้าขึ้นด้วยความยากลำบาก ทว่าภาพที่สะท้อนอยู่ในคลองจักษุกลับเป็นจิ่นชูผู้สูงศักดิ์สง่างามราวกับอยู่สูงเหนือผู้คน

ต่งเยียนเยียนกะพริบตาปริบ ๆ นึกว่าตนเองตาฝาดไป

ทว่าคนที่อยู่ตรงหน้ายังคงไม่หายไปไหน

นางพลันมีเรี่ยวแรงดิ้นรนพยุงกายลุกขึ้น มองจิ่นชูด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ "เจ้า... เจ้ามาดูแคลนข้าหรอกหรือ!"

ใช้ชีวิตร่วมกันมาเต็มสิบปี จิ่นชูชังน้ำหน้าต่งเยียนเยียนถึงกระดูกดำ