บทที่ 114

บทที่ 114

จิ่นชูแปลกใจ

ฉีกุ้ยเฟยทรงยลพระครรภ์เพราะถวายการรับใช้ไทเฮาหลิน คราวนี้ถือว่าไทเฮาหลินทรงล่วงเกินฉีกุ้ยเฟยจนถึงที่สุดแล้ว

ทว่ายามนี้คณะทูตสองเมืองเดินทางมาเยือน ฉีกุ้ยเฟยย่อมไม่สร้างเรื่องให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ ฮ่องเต้เป่ยเหลียงจะต้องชดเชยให้ฉีกุ้ยเฟยเป็นแน่

ส่วนไทเฮาหลินนั้น กำลังตัดทอนความสัมพันธ์แม่ลูกกับฮ่องเต้เป่ยเหลียงไปทีละน้อย

นางสั่นศีรษะแล้วก้าวเดินต่อไป เดินไปได้ครึ่งทางพลันหยุดชะงัก เหลียวมองหงจือ "พอจะมีโอสถใดหรือไม่ ที่ยามตั้งครรภ์และแท้งลูกจะมีอาการคล้ายคลึงกัน ร่างกายท่อนล่างมีโลหิตไหล แต่แท้จริงแล้วมิได้ตั้งครรภ์"

หงจือเข้าใจความหมายของจิ่นชูทันที พยักหน้า "โอสถเหลียนฮว่าน ผู้ที่กินเข้าไปภายในสิบสองชั่วยามจะมีปรากฏการณ์ตั้งครรภ์เท็จ ต่อให้วิชาแพทย์สูงส่งเพียงใดก็มิอาจแยกแยะได้ว่าจริงหรือเท็จ พ้นสิบสองชั่วยามไปแล้วชีพจรจะกลับคืนสู่ปกติ"

"เจ้าปรุงเป็นหรือไม่"

หงจือเคยแสดงวิชาแพทย์ต่อหน้าจิ่นชูมาแล้ว แม้กระทั่งผงเสน่หาเรือนร่างยังปรุงได้ นับประสาอะไรกับโอสถเหลียนฮว่าน ย่อมมิใช่เรื่องยากเย็น

"ได้เจ้าค่ะ แต่ต้องใช้ตัวยา"