บทที่ 113

บทที่ 113

เซิ่งจิ่นชูตบโต๊ะเสียงดัง ดวงตาคู่งามถลึงมององค์หญิงจู๋เยว่ด้วยความโกรธ "ผ่านไปหลายปี ไม่คิดเลยว่าองค์หญิงจู๋เยว่จะยังตามมาหาเรื่องถึงเป่ยเหลียง ขุดเรื่องเก่าขึ้นมาพูดซ้ำอีก!"

องค์หญิงจู๋เยว่คาดไม่ถึงเลยว่าเซิ่งจิ่นชูจะตลบหลังนางเช่นนี้ มันผิดไปจากความตื่นตระหนกและปฏิเสธในตอนแรกที่นางคาดการณ์ไว้โดยสิ้นเชิง

ชั่วพริบตานั้น นางกลับกลายเป็นฝ่ายที่ตื่นตระหนกเสียเอง

เซิ่งจิ่นชูเงยหน้าขึ้นมองฮ่องเต้เป่ยเหลียง "เสด็จพ่อ เพื่อความสงบสุขของสองแคว้น หม่อมฉันไม่อยากจะรื้อฟื้นเรื่องนี้ขึ้นมา แต่ไม่คิดเลยว่าองค์หญิงจะหาเรื่องไม่หยุดหย่อน บิดาของหม่อมฉันเป็นลูกผู้ชายชาติทหารยืนหยัดค้ำฟ้า ต่อให้ต้องทนทุกข์ทรมานแสนสาหัสก็ไม่เคยทำให้หม่อมฉันต้องเสื่อมเสียเลยสักนิด..."

เมื่อกล่าวมาถึงจุดที่อินกับอารมณ์ เซิ่งจิ่นชูก็ร่ำไห้น้ำตาคลอเบ้า ไหล่บางสั่นเทาน้อยๆ เรียกความเห็นอกเห็นใจจากผู้คนรอบข้างได้ในทันที

ผู้คนต่างพากันโกรธเคือง "องค์หญิงจู๋เยว่ผู้นี้ช่างเหลวไหลสิ้นดี มิน่าเล่าเมื่อครู่ องค์ชายสามหนานเหอถึงได้พูดจาพล่อยๆ เอ่ยปากมอบสินสอดนับล้าน ที่แท้ก็เอาเงินของกั๋วกงเซิ่งมาอวดอ้าง ช่างไร้ยางอายยิ่งนัก!"

ผู้คนแปรเปลี่ยนจากความชื่นชมองค์หญิงจู๋เยว่เมื่อครู่ ให้กลายเป็นความรังเกียจและชิงชัง

โดยเฉพาะเหล่าแม่ทัพนายกอง