บทที่ 112

บทที่ 112

ข่าวเรื่ององค์ชายสามแห่งหนานเหอดั้นด้นมาสู่ขอแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว

ยามที่จั่นว่านหลิงล่วงรู้เรื่องนี้ สีหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นอัปลักษณ์ยิ่งนัก "องค์ชายสามผู้นี้ข้าไม่เคยพบหน้ามาก่อนด้วยซ้ำ จะแต่งงานกับเขาได้อย่างไร เจ้าคนสารเลวผู้นี้ มันคิดเล่นตลกอันใดอีก"

จั่นว่านหลิงร้อนรนจนกระทั่งกระทืบเท้าอยู่ในห้อง ท่าทางเช่นนั้นราวกับอยากจะเคี้ยวองค์ชายสามให้แหลกละเอียดคามือ

"เจ้าอย่าเพิ่งร้อนใจไป ฮ่องเต้ทรงพระราชทานสมรสแล้ว คงไม่กลับคำง่ายๆ หรอก" จิ่นชูเอ่ยปลอบ

จั่นว่านหลิงพยักหน้า ทำได้เพียงอดทนรอคอยไปก่อน

ไม่นานนักฮูหยินจั่นก็มาถึงตำหนักบูรพาด้วยความร้อนรน ทำความเคารพจิ่นชู จากนั้นจึงหันไปเอ่ยกับจั่นว่านหลิงว่า "เมื่อหนึ่งปีก่อนเจ้าเคยช่วยชีวิตขอทานคนหนึ่งไว้ที่หลิ่งหนาน แถมยังโยนเมล็ดทองคำให้เขาไปตั้งหลายเม็ดด้วยมิใช่หรือ"

หลิ่งหนาน ขอทาน และเมล็ดทองคำ สิ่งเหล่านี้ปลุกความทรงจำของจั่นว่านหลิงให้ตื่นขึ้น นางกลืนน้ำลายลงคออย่างตึงเครียด นึกหวาดหวั่นพลางมองไปยังฮูหยินจั่น "มีคนเช่นนั้นอยู่เจ้าค่ะ"

นางไม่กล้าเอ่ยต่อ เมื่อมองมารดาตนเองที่มีสีหน้าคล้ายถูกสายฟ้าฟาดราวกับได้รับความกระทบกระเทือนอย่างหนัก ทำให้นางอดรู้สึกตื่นตระหนกไม่ได้ ฮูหยินจั่นกล่าวต่อว่า "คนผู้นี้คือองค์ชายสามที่พลัดหลงกับองครักษ์ในครานั้น ครั้งนี้จงใจทูลขอต่อฮ่องเต้หนานเหอเพื่อเดินทางมาหาเจ้าโดยเฉพาะ"

จั่นว่านหลิงตกตะลึงพรึงเพริด