บทที่ 110

บทที่ 110

ป้าจางลากขาข้างที่หักคลานกลับมายังตำหนักฉืออาน หลั่งน้ำตาฟูมฟายกล่าวหาว่าองค์รัชทายาทโหดเหี้ยมทารุณ ซึ่งพอดีเปิดช่องให้ไทเฮาหลินมีเหตุผลตำหนิองค์รัชทายาทได้

"ฮ่องเต้ องค์รัชทายาทไม่ได้มีความอ่อนโยนและสง่างามดังเช่นที่เห็นภายนอกเลยแม้แต่น้อย แม้กระทั่งคนของอายเจียก็ยังกล้าลงมือทำร้าย ต่อไปภายหน้าเกรงว่าจะไม่แม้แต่จะไว้ชีวิตอายเจียกระมัง"

ไทเฮาหลินทั้งโกรธทั้งโมโห เกลี้ยกล่อมให้ฮ่องเต้เป่ยเหลียงรีบเรียกคืนอำนาจจากมือขององค์รัชทายาทเสีย โดยอ้างสวยหรูว่าเป็นการขัดเกลาจิตใจขององค์รัชทายาท

สายตาของฮ่องเต้เป่ยเหลียงกวาดมองไปยังป้าจางแล้วขยับคิ้วมุ่น ในจังหวะนั้นเองขันทีจงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วโน้มตัวกระซิบกระซาบอยู่ข้างหูฮ่องเต้เป่ยเหลียงสองสามคำ

สีหน้าของฮ่องเต้เป่ยเหลียงแปรเปลี่ยนไปในทันที

"หากไม่ใช่เพราะฝ่าบาทเสด็จไปทันเวลา คืนนี้พระชายารัชทายาทคงสูญเสียความบริสุทธิ์และกลายเป็นเรื่องอื้อฉาวครึกโครมไปแล้ว พระชายารัชทายาทเป็นคนดื้อรั้นนัก หากคิดสั้นขึ้นมา..." ขันทีจงยังกล่าวไม่ทันจบประโยค สายตาที่ฮ่องเต้เป่ยเหลียงใช้มองป้าจางก็ยิ่งฉายแววอำมหิตเหี้ยมเกรียมมากขึ้น

"ลากออกไปโบยให้ตาย!"

"ฮ่องเต้?" ไทเฮาหลินตื่นตระหนก เมื่อสบเข้ากับสายตาของฮ่องเต้เป่ยเหลียงก็ต้องหุบปากเงียบลงอย่างหงุดหงิด

ก่อนจากไปฮ่องเต้เป่ยเหลียงปรายตามองไทเฮาหลินด้วยสายตาที่มีความนัยล้ำลึก แม้จะไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา แต่ก็มากพอที่จะทำให้ไทเฮาหลินรู้สึกหวาดผวาในใจอย่างยิ่ง