บทที่ 103

บทที่ 103

แสงจันทร์ทอประกายอาบไล้ เผอิญว่านางนอนหลับไปมากตั้งแต่ตอนกลางวัน เวลานี้จึงมีเรี่ยวแรงกระปรี้กระเปร่า เดินวนเวียนอยู่บนแผ่นหินกรวดในลานบ้าน

วนแล้ววนเล่า

หาได้มีความเบื่อหน่ายไม่

บางคราแหงนพักตร์ขึ้นมองดวงจันทร์บนนากฟ้า แสงเรืองรองเลือนรางสาดส่องลงมา ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหนักอึ้ง จิตใจสับสนระคนกังวล

ครั้นยามเบนสายตากลับมา ระเบียงทางเดินยาวก็ปรากฏร่างของผู้หนึ่งยืนอยู่ตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้

จีเฉิงถิงสวมอาภรณ์ยาวสีอ่อน ก้าวพระบาทลงจากบันได เดินตรงเข้ามาหานางทีละก้าว แสงจันทร์อาบไล้ร่างของเขา

พระพักตร์อันสง่างามเกลี้ยงเกลานั้นยิ่งขับเน้นความหล่อเหลาคมคายขึ้นอีกหลายส่วน

นี่คือการพบหน้ากันครั้งแรกในรอบเกือบสิบวันของคนทั้งสอง จิ่นชูขมวดคิ้วมุ่น รอจนเขาเดินเข้ามาใกล้จึงย่อกายทำความเคารพ "ฝ่าบาท"

จีเฉิงถิงกุมท่อนแขนของนาง ประคองให้ลุกขึ้นยืน ทอดพระเนตรมองนางด้วยสีหน้าสงบอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง จิ่นชูจึงเอ่ยขึ้นต่อมา "ฝ่าบาท ข้าอยากกลับเมืองหลวง"