บทที่ 102

บทที่ 102

จากการเดินทางจากหวยอันมุ่งสู่หลงซี ตลอดเส้นทางแวะพักสลับเดินทางเป็นระยะ จิ่นชูขดตัวซบอยู่ในอ้อมอกของเฟยซวงด้วยอาการสะลึมสะลือ บนใบหน้าแทบไม่ปรากฏรอยยิ้ม บางคราดวงตาก็เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย

ต่อให้ทัศนียภาพสองข้างทางจะงดงามเพียงใด ก็ไม่อาจกระตุ้นความสนใจนางได้แม้แต่น้อย

ในที่สุด ในยามเย็นวันที่หก ขบวนก็เดินทางมาถึงหลงซี

ทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนกับความทรงจำไม่มีผิดเพี้ยน บรรดาพ่อค้าแม่ขายที่ร้องเร่ขายของริมถนนยังคงมีใบหน้าคุ้นตา นางสวมผ้าคลุมหน้าบางเบา อาศัยแรงประคองจากเฟยซวงก้าวเดินไปข้างหน้า

นางเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางคุ้นเคย มุ่งหน้าสู่บ้านเก่าตระกูลเซิ่ง

ประตูใหญ่ของบ้านเก่าปิดสนิท เฟยซวงก้าวเข้าไปเคาะประตู คนด้านในเปิดประตูออกมา เมื่อได้ยินว่าคุณหนูกลับมาแล้ว ก็เปิดประตูต้อนรับกว้างขวางทันทีโดยไม่เอ่ยถามสิ่งใดให้มากความ

เมื่อก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามา หยาดน้ำตาของจิ่นชูก็แทบจะร่วงหล่นลงมา สันจมูกพลอยแดงก่ำขึ้นมาวูบหนึ่ง

เมื่อกลับมาถึงห้องหอพักผ่อน สถานที่แห่งนี้ได้รับการดูแลรักษาเป็นอย่างดี ทุกมุมยังคงสภาพเหมือนเมื่อครั้งที่นางจากไป แม่นมชราผู้หนึ่งก้าวออกมาเอ่ยว่า "หลังจากคุณหนูเดินทางไปเมืองหลวง นู๋ปี้ก็ย้ายเข้ามาพักที่นี่ คอยกวาดล้างปัดกวาดเช็ดถูอยู่ทุกวัน ไม่คาดคิดเลยว่าจะมีวันที่ได้รอคอยให้คุณหนูหวนกลับมา"

จิ่นชูแย้มยิ้มบางเบา "ลำบากท่านแม่นมแล้วเจ้าค่ะ"