บทที่ 96

บทที่ 96

ภายในตำหนักว่าราชการอี้เจิ้งอันกว้างใหญ่ได้ยินเสียงหอบหายใจหยาบโลนได้อย่างชัดเจน ฮ่องเต้เป่ยเหลียงทำพระพักตร์ถมึงทึง พระอาการไม่พอพระทัยหงุดหงิดจนถึงขีดสุด ในพระหฤทัยมีประโยคที่ว่า 'งานมงคลของฝ่าบาทไม่ราบรื่น ประสบอุปสรรคทุกหนแห่ง'

พระราชทานสมรสถึงสามครั้ง ล้วนไม่มีตอนจบที่ดีสักครั้ง

ฮ่องเต้เป่ยเหลียงปรายพระเนตรมองขันทีจงแวบหนึ่ง "ไทเฮารับสั่งเช่นนั้นจริงหรือ"

"ฝ่าบาท เหล่านู๋ไหนเลยจะกล้าหลอกลวงเบื้องสูงเล่าพะยะค่ะ องค์รัชทายาททรงกริ้วและลงโทษแม่นมอวี้ เพียงชั่วข้ามคืนเดียว ด้านนอกก็มีคนตั้งข้อสงสัยใส่ร้ายองค์รัชทายาทแล้ว ฝ่าบาททรงเลี้ยงดูองค์รัชทายาทมากับพระหัตถ์แท้ ๆ พระอุปนิสัยก็ยอดเยี่ยมยิ่งนัก หากกล่าวว่าเป็นเพราะทรัพย์สินจึงอภิเษกกับองค์หญิง นั่นย่อมเป็นการใส่ป้ายสีจงใจกล่าวร้ายพะยะค่ะ"

"ทุกคนต่างรู้ว่าพระองค์ทรงเข้าข้างองค์รัชทายาท ต่อให้ไม่ทรงทำสิ่งใด แผ่นดินนี้ก็ยังคงเป็นขององค์รัชทายาทสืบทอดอยู่ดี องค์รัชทายาทไหนเลยต้องเปลืองแรงโดยเปล่าประโยชน์เล่าพะยะค่ะ"

คำพูดนี้โดนใจฮ่องเต้เป่ยเหลียงเข้าอย่างจัง

ตั้งแต่รัชทายาทประสูติ ก็เติบโตอยู่ภายใต้พระเนตรพระกรรณของฮ่องเต้เป่ยเหลียง ตั้งแต่หัดเดินเตาะแตะจนกระทั่งหัดพูดคำแรก ๆ จากนั้นก็ขี่ม้าธนู รักษาระเบียบกฎเกณฑ์แทบไม่มีออกนอกลู่นอกทาง