บทที่ 97

บทที่ 97

จิ่นชูเงยหน้าขึ้นมองเซียวหร่านชิ่น รอยยิ้มบนใบหน้าจางลงเล็กน้อย นางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับมุมปากเบา ๆ "ที่นี่ไม่มีคนอื่น พี่เซียวมีเรื่องอันใดก็พูดออกมาตรง ๆ เถิด"

เซียวหร่านชิ่นเองก็ไม่คิดจะปิดบังซ่อนเร้นอีกต่อไป นางลุกขึ้นยืนแล้วย่อกายคำนับจิ่นชู "น้องจิ่นชู ท่านย่าล้มป่วยลงเพราะเรื่องการแต่งงานของพี่ หญิงสาวในตระกูลเซียวที่ยังไม่ออกเรือนต่างก็พลอยได้รับความเดือดร้อนไปด้วย ส่วนมารดาของข้าไม่ต้องเอ่ยถึง นางคุกเข่าอยู่หน้าห้องโถงบรรพชนไม่ยอมลุกขึ้น จนกระทั่งเป็นลมหมดสติไปหลายรอบแล้ว ตอนนี้มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่ช่วยข้าได้"

จิ่นชูลุกขึ้นยืนหลบเลี่ยงการคารวะนี้ นางเบือนหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่เอ่ยคำใด

"น้องจิ่นชู ข้าสามารถเกลี้ยกล่อมให้ท่านพ่อรับเจ้าเป็นบุตรบุญธรรม เพื่อให้เจ้าได้ออกเรือนจากตระกูลเซียวอย่างสมเกียรติ"

ท่าทีของเซียวหร่านชิ่นนอบน้อมยิ่ง น้ำเสียงเจือความต่ำต้อยอยู่บ้าง "ข้ามิได้มุ่งหวังว่าจะต้องได้สิ่งใดจากฝ่าบาท ขอเพียงรับรองว่าข้าจะไม่เป็นภัยต่อสถานะของเจ้าไปชั่วชีวิต"

ระหว่างที่เอ่ยปาก เซียวหร่านชิ่นหยิบขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวออกมาจากแขนเสื้อ เปิดจุกออกทำท่าจะกรอกเข้าปาก

"เฟยเยี่ยน!"

แปะ!