บทที่ 95

บทที่ 95

จิ่นชูก้าวเข้ามาอย่างไม่ร้อนรนและไม่เย่อหยิ่ง บนใบหน้าดวงเล็กที่บริสุทธิ์ไร้พิษภัยเต็มไปด้วยความงุนงงและสับสน นางจ้องมองแม่นมอวี้ด้วยความตื่นตระหนก

ท่าทีที่อ่อนหวานไร้เดียงสาเช่นนี้ ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่เหมือนคนที่จะพูดจาเช่นนั้นออกมาได้

จิ่นชูก้าวเข้าประตูแล้วทำความเคารพ ย่อกายลงครึ่งหนึ่ง สายตาชำเลืองมองแม่นมอวี้ ท่าทางคล้ายอยากจะเอ่ยอะไรบางอย่างแต่ก็กลืนกลับลงไป

ฝ่ายแม่นมอวี้กลับเป็นฝ่ายชิงเอ่ยขึ้นก่อน "เหล่านู๋ทราบว่าท่านมีฐานะสูงส่ง และกั๋วกงเซิ่งก็ยังเป็นขุนนางใหญ่ผู้สร้างคุณความดีความชอบอันยิ่งใหญ่ให้แก่เป่ยเหลียง แต่ในเมื่อท่านได้ครอบครององค์รัชทายาทแล้ว ก็ควรจะรู้จักสำรวมเสียบ้าง อย่าได้เที่ยวสร้างความเสื่อมเสียให้แก่พระองค์เลย"

"เซิ่งจิ่นชู!" ไทเฮาหลินสีหน้าบึ้งตึง "เจ้ามีความเย่อหยิ่งจองหองถึงเพียงนี้ ไฉนจึงคู่ควรเป็นพระชายารัชทายาท ตามความเห็นของอายเจียแล้ว ตำแหน่งพระชายารองก็เพียงพอแล้ว"

จิ่นชูหลุบตาลง คล้ายกำลังจะเอ่ยปาก จีเฉิงถิงพยักหน้า สีหน้าคล้ายเห็นพ้องต้องกัน "หลานคิดว่าที่เสด็จย่าตรัสมานั้นมีเหตุผลยิ่งพะยะค่ะ"

ไทเฮาหลินชะงักงันไปชั่วขณะ บางทีคงคาดไม่ถึงว่าองค์รัชทายาทจะช่วยนางพูดด้วย

จีเฉิงถิงชี้ไปยังชุดที่จิ่นชูสวมอยู่ "ชุดนี้กูเป็นผู้ให้ช่างปักที่เจาะจงตามหาจัดเตรียมไว้ให้แก่บุตรสาวคนโตภรรยาเอกตระกูลเซียวโดยเฉพาะ บัดนี้มาอยู่บนร่างขององค์หญิง ดูอย่างไรก็ไม่เหมาะสม"