บทที่ 94

บทที่ 94

ฮ่องเต้เป่ยเหลียงทรงลูบพระอังสาผอมบางของจีเฉิงถิง ทอดพระเนตรพระพักตร์ซีดเซียวพลางนึกย้อนถึงหลายปีมานี้ที่เขาในฐานะรัชทายาททรงงานอย่างขยันขันแข็งไม่มีเรื่องใดประพฤตินอกลู่นอกทาง

ในฐานะฮ่องเต้แล้ว ฮ่องเต้เป่ยเหลียงทรงพอพระทัยยิ่งนัก

ทว่าเมื่อจีเฉิงถิงทรงใช้เวลาถึงสามปีเต็ม ใช้กองกำลังน้อยเอาชนะกองกำลังมากเพื่อทวงคืนดินแดนที่สูญเสียไปให้แก่เป่ยเหลียง อีกทั้งยังมีชื่อเสียงเกริกไกรในฐานะเทพสงคราม ความโดดเด่นค่อย ๆ ล้ำหน้าพระองค์ผู้เป็นฮ่องเต้ ความไม่พอใจที่ฮ่องเต้เป่ยเหลียงทรงมีต่อองค์รัชทายาทจึงเพิ่มพูนขึ้นทุกวัน

การที่องค์รัชทายาทมีความสามารถเพียบพร้อมจนเกินไป ก็มิใช่เรื่องดีเสมอไปนัก

ยังดีที่โอรสองค์นี้เชื่อฟังเป็นอย่างยิ่ง

"คนมา มากวาดราชโองการ..."

ยังไม่ทันตรัสจบ ขันทีจงก็เคาะประตู "ฝ่าบาท องค์ชายรองขอเข้าเฝ้าพะยะค่ะ"

ฮ่องเต้เป่ยเหลียงทรงขมวดพระพักตร์มุ่น เชิดพระคางขึ้น "ให้เข้ามา!"

ประตูถูกผลักเปิดออก