บทที่ 93

บทที่ 93

คนทั้งสองยืนห่างกันเพียงก้าวเดียว

ด้านนอกระเบียงฝนตกกระหน่ำ สายฝนสาดซัดตามแรงลมกระทบเสื้อคลุมยาวสีขาวนวล ลมแผ่วเบาพัดพาความชื้นปะทะใบหน้า เซิ่งจิ่นชูแหงนหน้ามองเขา

นี่เป็นครั้งแรกที่ได้อยู่ใกล้กันถึงเพียงนี้

บนตัวของอีกฝ่ายยังมีกลิ่นหอมเย็นคุ้นจมูก จางเบา ชวนให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด

องค์รัชทายาทเอ่ยทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า "รัชทายาทแห่งเป่ยเหลียงมีนามว่าเฉิงถิง รองนามยุ่นจ่าน อายุยี่สิบเอ็ดปี ศึกษาขนบธรรมเนียมมาตั้งแต่เยาว์วัย ไม่มีนิสัยเกเรเสียหาย ชั่วคราวยังไม่มีคู่หมั้นคู่หมายติดตัว นับว่าฟ้าดินยังทรงปกป้อง ร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์ ใต้ชื่อมีที่นาอุดมสมบูรณ์นับหมื่นไร่ ทรัพย์สิน..."

"ฝ่าบาท!" เซิ่งจิ่นชูรีบเอ่ยตัดบทอีกฝ่าย ทั้งขำทั้งฉุน "พระองค์ไม่ต้องตรัสเรื่องเหล่านี้กับหม่อมฉันเพคะ"

นัยน์ตาเรียวงามเย็นชาขององค์รัชทายาททอดมองใบหน้างดงามสะคราญโฉมของเซิ่งจิ่นชู แววตาเจือความร้อนรนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ตรัสด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า "นี่คือทรัพย์สินทั้งหมดของกู เจ้าในเมื่อเป็นชายาในอนาคตของกู ย่อมสมควรต้องเปิดอกจริงใจต่อกัน"

เซิ่งจิ่นชูเหม่อลอยไปชั่วขณะ

"เจ้าวางใจเถอะ เข้าตำหนักบูรพาไปแล้ว กูจะไม่ฝืนใจเจ้าเด็ดขาด"