บทที่ 92

บทที่ 92

หากเป็นเพราะไมตรีจิตที่สั่งสมมาหลายปีเช่นนี้ จั่นว่านหลิง และ ฉินฟางอวี๋ จึงอดไม่ได้ที่จะพากันขอบตาแดงก่ำ

"ต้าชิ่งอยู่ไกลถึงเพียงนั้น เหตุใดจึงต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย" จั่นว่านหลิงสะอื้นฮั่น

"นั่นสิ เรื่องนี้ก็ไม่ได้โทษเจ้าเสียหน่อย เหตุใดจึงต้องเป็นพวกเราที่เป็นสตรีต้องมาแบกรับความไม่ยุติธรรมด้วย"

เซียวหร่านชิ่นได้ยินดังนั้นก็ยักไหล่ แสดงท่าทีไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย "ข้าตัดสินใจแน่วแน่แล้ว พวกเจ้าไม่ต้องเกลี้ยกล่อมอีก ช่วงนี้พวกเราเหล่าพี่น้องควรมาพบปะสังสรรค์กันให้มากๆ เข้าไว้"

ทั้งสามคนพยักหน้ารับ

ยามบ่ายฟ้าฝนไม่เป็นใจโปรยปรายละอองฝนลงมา

ทุกคนพากันเดินเข้ามาหลบใต้ชายคา ตระกูลฉินนำภาพวาดหลายภาพออกมาให้ทุกคนได้ร่วมชื่นชม

ฮูหยินผู้เฒ่าฉินเตรียมรางวัลพิเศษไว้ และชวนกันเล่นแต่งบทกลอน