บทที่ 82

บทที่ 82

เวลานั้นบ่าวรับใช้แห่งจวนกั๋วกงฉีนำยาเม็ดโสมกวางตรงมาส่งถึงหน้าเตียง เยียนเยียนนอนอย่างอ่อนแรงอยู่บนเตียงตั่ง ความเจ็บปวดช่วงล่างราวกำลังฉีกขาดทำให้นางนึกอยากจะหมดสติให้รู้แล้วรู้รอด

ฉีอวี่อานที่อยู่ด้านข้างนั่งหน้าตาบึ้งตึงอยู่บนเก้าอี้ เป็นระยะ ๆ จะเบือนหน้ามองการเคลื่อนไหวภายใน

หลังจากดื่มยาติดต่อกันสามเม็ด

เลือดของเยียนเยียนหยุดไหลแล้ว ทว่าข่าวร้ายคือไม่สามารถรักษาเด็กไว้ได้ สลายกลายเป็นลิ่มเลือดจางหายไป ต่งเยียนเยียนได้รับความกระทบกระเทือนอย่างหนักร้องไห้ฟูมฟายไม่หยุด

เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ ฉีอวี่อานใจหายวาบก้าวเร่งฝีเท้ามายังหน้าเตียง มองดูเยียนเยียนที่มีสีหน้าซีดขาวราดกระดาษ ในใจอดรู้สึกผิดขึ้นมาไม่ได้ นั่งย้อมตัวลงเอ่ยว่า "เยียนเยียน..."