กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 81
เซียวหร่านชิ่นปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว นางแย้มยิ้มและเอ่ยถึงเรื่องนี้อีก พลางชวนพูดคุยสัพเพเหระถึงทัศนียภาพรอบกายแทน
ว่ากระถางไหนเบ่งบานได้งามยิ่ง และเพาะปลูกมาเช่นไร
จิ่นชูทำเพียงรับฟังเงียบ ๆ
กระทั่งมาถึงหน้าประตูตำหนักบูรพา เซียวหร่านชิ่นกล่าวกับทหารยามว่า "ไทเฮารับสั่งให้ข้ามาส่งของว่างให้ฝ่าบาท"
ทหารยามรับไปตรวจสอบอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อมั่นใจว่าไม่มีสิ่งใดผิดปกติจึงหลีกทางให้
ทั้งสองก้าวข้ามธรณีประตู
นี่เป็นครั้งแรกที่จิ่นชูมาเยือนตำหนักบูรพา ที่นี่แตกต่างจากความน่าเกรงขามของตำหนักฉืออาน ตำหนักบูรพาค่อนข้างกว้างขวางและเงียบสงบ สีสันเดียวที่สะดุดตาคือบัวสีชมพูสะพรั่งในสระน้ำ เมื่อเดินผ่านระเบียงทางเดินยามสายลมพัดผ่าน นางอดไม่ได้ที่จะเบือนหน้ามองสำรวจรอบด้าน
"ตำหนักบูรพาร้างผู้คนมาหลายปีแล้ว ก็ยังคงสภาพเดิมไม่เปลี่ยน ฝ่าบาทไม่โปรดปรานความฉูดฉาด ผ่านมาหลายปีแม้แต่ดอกไม้ในสวนสักดอกก็ไม่มี ชวนให้รู้สึกอ้างว้างเสียจริง"