บทที่ 76

บทที่ 76

เซิ่งจิ่นชูเหลือบมองฉีอวี่อานที่โดนโบกไปสามสิบไม้เนื้อตัวขาวซีดแต่ยังกัดฟันแน่นไม่ยอมร้องออกมา

บนท้องพระโรงมีการลงทัณฑ์บรรยากาศจึงมืดมนและกดดันเล็กน้อย

แม้แต่จ้าวซื่อก็ไม่กล้าเอ่ยวาจาสุ่มสี่สุ่มห้าอีก ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวโค้งตัวประคองจ้าวซื่อขึ้นมา สองมือบีบแขนของจ้าวซื่อไว้แน่น อาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกตโน้มตัวกระซิบเกลี้ยกล่อมอยู่สองสามคำ

สีหน้าของจ้าวซื่อแสดงความงุนงง

"เจ้าควรจะคิดเพื่อตระกูลจ้าวเสียบ้าง หากยังดึงดันสู้ต่อไป วันนี้เจ้าต้องตายอย่างไรข้อกังขา ตระกูลจ้าวทั้งตระกูลก็จะล่วงเกินองค์รัชทายาท อีกทั้งเยียนเยียนก็คงไม่มีจุดจบที่ดีเช่นกัน"

ยามนี้ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวยิ่งนึกเสียใจที่เมื่อก่อนยอมตามใจจ้าวซื่อในการวางแผนเล่นงานเซิ่งจิ่นชู จนทำให้ตระกูลจ้าวพินาศย่อยยับและกลายเป็นที่ขบขันของบ้านรอง

ทางด้านเถาซื่อมองเซิ่งจิ่นชูด้วยความกังวล

เวลานี้อารมณ์ของเซิ่งจิ่นชูกลับมาสงบลงมากแล้ว

ผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม ลู่เหิงก็กลับมาพร้อมกับพาโม่เชินและกั๋วกงฉีมาด้วย กั๋วกงฉีนั้นถูกองครักษ์สองคนประคองเข้ามา