บทที่ 75

บทที่ 75

"มะ... มิใช่ เป็นความเข้าใจผิดอย่างแน่นอน..." ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวถูกผู้คนจ้องมองจนพูดจาติดขัด รีบส่ายหน้าปฏิเสธ

นางก้าวเท้าเข้าสู่ประตูที่ทำการผู้ว่าการ ก้าวเข้าไปใกล้จิ่นชูทีละก้าว ยื่นมือเหี่ยวแห้งดั่งกิ่งไม้คว้ามือของจิ่นชูไว้แน่น ออกแรงบีบมากขึ้นเรื่อย ๆ

"จิ่นชู เรื่องก่อนหน้านี้เป็นตระกูลจ้าวที่ทำผิดต่อเจ้าจริง ๆ แต่อย่างไรเสียมารดาของเจ้าก็เป็นคนที่บิดาของเจ้ารับเข้าประตูมาด้วยเกี้ยวแปดคน สิบกว่าปีในฐานะสามีภรรยา นางจะมีใจทำร้ายบิดาของเจ้าได้อย่างไร เจ้าอย่าถูกความแค้นบังตาจนเลอะเลือนสิ"

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวส่งสายตาให้จิ่นชู แววตาลึกล้ำแฝงการตักเตือน

"ดวงวิญญาณบนสวรรค์ของบิดาเจ้าก็คงไม่ต้องการเห็นเจ้าปฏิบัติต่อมารดาเช่นนี้เหมือนกัน" ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวลดเสียงลงเกลี้ยกล่อม

ฉีอวี่อานพยักหน้า "ผู้ใดปล่อยวางได้ก็ควรปล่อยวาง..."

จิ่นชูสะบัดมือออกอย่างแรง ตัดสินใจเด็ดเดี่ยวหันไปมองลู่เหิง เปิดกล่องไม้ต่อหน้าธารกำนัล ควักจดหมายปึกหนึ่งออกมา ชูขึ้นสูง