บทที่ 57

บทที่ 57

พายุฝนฟ้าคะนองที่จู่ ๆ ก็ตกลงมาอย่างหนักในฤดูใบไม้ผลิขัดขวางย่างก้าวในการเข้าวังของจ้าวเยียนเยียน นางยืนอยู่ใต้ระเบียงพลางพึมพำกับตนเองว่า "เมื่อครู่ยังอากาศดีอยู่แท้ ๆ อากาศผีสางนี่ช่างน่าหงุดหงิดเสียจริง!"

ฉีอวี่อานมองลอดผ่านหน้าต่างจับจ้องร่างของจ้าวเยียนเยียนไม่วางตา ในใจมีความคิดมากมายซับซ้อน พอจ้าวเยียนเยียนหันกลับมา สีหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นความคาดหวังขึ้นมาทันที

ราวกับฝากความหวังทั้งมวลไว้ที่นางผู้นี้

จ้าวเยียนเยียนเม้มริมฝีปากแน่น

"องค์ชายรองถูกลงโทษ ทั้งท่านอาก็ยังถูกกักบริเวณเป็นเวลาหนึ่งเดือน ชั่วคราวนี้ย่อมไม่มีสิทธิ์มีอำนาจในการเรียกตัวผู้ใดเข้าเฝ้า เยียนเยียน ท่านแม่ย่อมต้องมีหนทางเข้าวังไปทูลขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้อย่างแน่นอน" ฉีอวี่อานเองก็ไม่ต้องการรอต่อไปแล้ว ใช้ชีวิตอย่างสง่างามมาตั้งหลายสิบปี พอได้โอกาสเกิดใหม่รอบหนึ่ง กลับต้องมาใช้ชีวิตอย่างอัดอั้นตันใจเช่นนี้

ชีวิตที่ขี้ขลาดตาขาวเช่นนี้ เขาทนใช้ชีวิตอยู่แม้แต่วันเดียวก็ไม่ไหวแล้ว