บทที่ 58

บทที่ 58

เพียงมีฉากกั้นขวางไว้ จ้าวเยียนเยียนก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันไร้รูปที่พุ่งทะลักเข้ามา นางตกใจเสียจนความยินดีบนใบหน้ามลายหายไป สองมือรีบก้มลงโขกศีรษะ ไม่กล้าไหวติงแม้แต่น้อย

ครู่ต่อมา เสียงฝีเท้าก็ย่างก้าวเข้ามาใกล้

ฮ่องเต้เป่ยเหลียงประทับยืนหลิวตามองสตรีทั้งสองจากที่สูง เมื่อสายตาของจ้าวซื่อปะทะเข้ากับฮ่องเต้เป่ยเหลียง ลมหายใจของนางก็แทบจะหยุดชะงักไปในบัดดล

"กระหม่อม…… เฉินฟู่ขอพระราชทานอภัยโทษและถวายพระพรฮ่องเต้พ่ะย่ะค่ะ" จ้าวซื่อโขกศีรษะ

ฮ่องเต้เป่ยเหลียงจ้องมองใบหน้าของจ้าวซื่ออยู่นาน มุมปากพลันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน "จ้าวชิงหราน ที่แท้ก็เป็นเจ้านี่เอง!"

จ้าวซื่อสีหน้าเจื่อนลง โขกศีรษะกราบทูล "เฉินฟู่เดินทางมาเพื่อสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณเพคะ ขอบพระทัยฮ่องเต้ที่ทรงปลดปล่อยซื่อจื่อและเยียนเยียน"